Acht basisvragen voor de oplossingsgerichte coach

Beste Coert

De vragen die je stelt zijn ok, doch het blijven probleem georienteerde vragen. De focus ligt daarmee altijd naar achteren. En de vragen zijn altijd reflexsief.

Bij resultaatgericht coachen kijk je altijd naar voren: wat is er klaar als het klaar is? Wanneer vier je een feestje? Waaraan moet het eindresultaat voldoen? Welke actie onderneem je?

De vragen zijn eerder actiegericht en minder reflecterend.

Uit mijn ervaring blijkt dat je met zo’n aanpak heel wat managers en professionals snel op de been hebt en effectieve, productieve dingen laat doen.

Mvrgr
Anneke Walraven
MD DE Wandelende Coach

[...] Op http://www.oplossingsgerichtmanagement.nl/2006/10/11/acht-basisvragen-voor-de-oplossingsgerichte-coach/ vindt u een onderwerp over oplossingsgericht coachen. Hieronder vindt u mijn bijdrage aan dat onderwerp. [...]

Beste Anneke,
Dank voor je reactie op het bericht.
Coert

Oplossingsgerichtheid spreekt me op zich aan. het klinkt ook anders dan probleemgeorienteerd. naar voren kijk; ook prima. Reflecteren op? Juist die laatste activiteit kan bijdragen aan het vergroten van iemands probleemoplossend vermogen. Reflectie is dan niet navelstaren of louter herkauwen, maar de lessen er uit trekken.

Stephen E. Querido
Counselor / adviseur OD

Beste Stephen

Dank je voor je feedback! Ik maak graag een verschil tussen reflecterend denken en actiegericht denken.

Dat zijn volgens mij fundamenteel andere manieren van denken. Mijmeren, overwegen, nog eens stil staan bij dingen, concepten en patronen ontwaren, etc. Allemaal facetten van reflecteren.

Natuurlijk is het goed om te reflecteren. En natuurlijk is het belangrijk dat je lessen leert uit het verleden. Daar doe ik niets aan af.

Echter, wanneer iemand een bepaalde doelstelling wil realiseren, dan is doelgericht denken effectiever en efficiënter. De kans dat je de doelstelling haalt neemt toe, omdat je gaat denken in wat wel werkt, wat snel werkt, wat je moet doen, waarmee je moet beginnen, hoe je de voortgang kunt meten, etc.

De grap is dat veel mensen denken dat je eerst van alles moet onderzoeken om vooruit te gaan, mijn ervaring (sinds 1994) als business coach, is dat dat in de meeste gevallen niet noodzakelijk is. Sterker nog, in veel gevallen werkt het eerder nodeloos vertragend. Ik heb zeer veel ervaringen met mensen die in één tot twee uur tijd stappen nemen, keuzes maken en in actie komen, die daar soms al maanden (of jaren) over aan het reflecteren zijn.

Nogmaals, het gaat me hier niet om de waarde van reflecteren te ondermijnen. Geenszins! En evenmin houd ik een pleidooi voor brandjes blussen of om als een kip zonder kop van alles te gaan doen. Uiteraard niet!

Kijk anders ook eens op http://www.dewandelendecoach.nl of http://www.coachopleiding.info voor meer informatie en artikelen over deze manier van denken en werken.

Mvrgr

Anneke L. Walraven
MD De Wandelende Coach

[...] http://www.oplossingsgerichtmanagement.nl/2006/10/11/acht-basisvragen-voor-de-oplossingsgerichte-coach [...]

Laat de discussie vooral niet te academisch worden. Iedereen heeft gelijk. Maar niet tegelijk. Welke dingen werken, welke niet, en in welke volgorde, is een kwestie van jongleren met wattenbollen in de wind: wees alert en duik op het juiste moment een kant op. En maak je eens een misser, geen nood, een wattenbol pak je zo weer op – als je intentie maar goed is en je aandacht bij de wattenbol/coachee in plaats van bij jou en je systeem, dan is het DIE positieve energie die het wonder laat gebeuren, en niet het systeem.

Systemen zijn leuk aan het begin van je carrière, in de fase waarin je vooral bezig bent de werkplaats en het gereedschap te verkennen. Een favoriete werkwzijze kan je dan een gevoel van houvast en zekerheid geven zodat je het überhaupt aandurft ervaring op te doen. Dat is winst. Maar ook riskant. Voor je het weet heb je een favoriete houvast en zit je vastgebakken aan je eigen comfortzone genaamd “systeem x”. En de ander zweert bij “systeem y”. En beiden zullen ze wel eens vastlopen als ze het systeem belangrijker maken dan de verbinding.

Bedenk dat alle systemen zijn begonnen met de behoefte van iemand om het eens anders te doen. Ze gingen uit hun comfort zone. Op die manier uit je veilige wereld stappen is nou precies de houding die wij als coaches zouden moeten vóórleven. Lef brengt ons en de coachee verder. Dus: Leve de systemen, overboord ermee! Vis er maar weer één op als je hem echt nodig hebt.

Het standpunt van Anneke L Walraven doet mij denken aan input uit een NLP opleiding: “Om vooruit te komen met de wagen kijk je toch ook vooral door de voorruit, en niet door de achteruitkijkspiegels” Maar toch heb je ook die laatste spiegels nodig om bv van koers te veranderen (risico dode hoek trouwens). Ik ben ook voorstander van het voorruit faciliteren maar laat mensen toch ook eens in hun achterruit spiegel kijken.

Hoi Jan,
Dank voor je reactie. Bij oplossingsgericht werken wordt op een heel specifieke manier gebruik gemaakt van eerdere ervaringen. Er wordt gekeken naar wat eerder goed heeft geholpen zodat dit kan worden gebruikt voor het boeken van vooruitgang. Dit wordt weleens genoemd: het bouwen van een brug tussen succes in het verleden en het succes in de toekomst.

Beeld van Jan Somers, van auto met voorruit en spiegels is prima beeld. Kan ik me goed in vinden om op zo’n manier de combinatie te vinden tussen vooruit kijken en achteruit kijken. Dank je Jan!

[...] De webdiscussie over acht basis vragen voor oplossingsgericht coachen is verplaatst naar archief van de betreffende blog, kijk op acht basis vragen voor oplossingsgericht coachen [...]

you ‘re welcome

Geachte Heren, Dame ook.
Ik lees met aandacht uw inbreng over de basisvragen.
Als ‘ervaringsdeskundige’ kan ik u mededelen, dat – en ik hoop dat veel organisatieadviesbureaus en out-placementbegeleiders dit lezen – veelal de foute aanpak vanuit bovenstaande goedbedoelde vragen wordt gekozen. Enkel vraag vijf van de standaard vragen die ik overigens ook door veel adviseurs in mijn herplaatsingstraject heb horen stellen is van belang. Het werkt anders niet. Waar ligt dat aan?
Ik heb niet de pretentie de oplossing te weten; maar doe slechts een duit in het zakje in het kader van de discussie. Het werkt indien de klant/de vraagbehoeftige, zichzelf de vraag (bewust) heeft gesteld of gaat stellen: “Waar sta ik; Wat wil ik.

Stephen E.Querido zegt in zijn reactie: “Reflectie is dan niet navelstaren of louter herkauwen, maar lessen er uit trekken”.
In NLP-kringen staat navelstaren gelijk aan het gevoel laten spreken en (dus) niet het verstand. Terwijl naar mijn idee – maar ik ben de leek – de verstandelijke inbreng en het gevoel in balans moeten zijn. Pas dan kun je naar de oplossingsvragen. Navelstaren is net als (alleen verstandelijk) reflecteren in dit verband m.i. nooit goed. Als dat door insprekers wordt bedoeld met achteruitkijken dan ben ik het met hen eens; maar ik vrees – en mijn ervaringen met diverse(!) intakegesprekken bij evenzovele bureaus leerde zulks – dat ik afwijk. Maar er is hoop; Anneke Walraven is een adviseur die wel die richting uitkijkt. Richard Peters; jij hebt het begrepen. Leef met lef; coach met lef! En de lol (om de wattenboljongleur) komt vanzelf.

Theo, dank je voor je deskundige (je bent ervarings deskundige) inbreng. Juist de verhalen van klanten zoals jij zijn van groot belang om te weten of je als professional wel of niet de goede kant op kijkt en werkt. Anders wordt het veel te academisch, zoals Richard Peters terecht inbrengt. (En abstracte klanten en mensen bestaan niet, alleen maar echte mensen met echte verhalen.)

(Dank je ook voor je aardige woorden)

[...] Online discussie en columns vinden gretig aftrek, inmiddels staat ook ene versie van de column De Onzin van Coaching, op de website van ManagementSite. En krijgt de discussie over de acht vragen een bijzondere wending vanwege de inbreng van een klant / ervaringsdekunige: [...]

Balans tussen verstand en gevoel: ik kan het alleen maar beamen. Het laten meeslepen in het gevoel van diegene die gecoacht wordt is een reële valkuil. Denken aan oplossingen is voor mij trouwens een vrij rationele gebeuren hoor. Mijn ervaring met MBTI (meyers briggs type indicator) helpt mij om hier op een, naar ik denk en hoor, goede manier mee om te springen.

[...] Lees ook: Acht basisvragen voor de oplossingsgerichte coach [...]

[...] Acht basisvragen voor de oplossingsgerichte coach /* */ /* [...]

[...] ook: Acht basisvragen voor de oplossingsgerichte coach /* */ /* [...]