Judith Rich Harris bracht in 1998 de controversiële bestseller The Nurture Assumption: Why Children Turn Out the Way They Do uit (in het Nederlands uitgebracht onder de titel Het Misverstand opvoeding) (zie hier voor meer informatie). In dit boek stelt Judith Rich Harris dat de invloed van de opvoeding door ouders op de persoonlijkheidsontwikkeling van hun kinderen veel kleiner is dan de meeste leken en deskundigen denken. In plaats daarvan is de omgang met leeftijdgenoten veel belangrijker volgens de auteur.
Nu is er Rich Harris’ nieuwste boek: No Two Alike: Human Nature and Human Individuality (Nederlandse vertaling Geen 2 hetzelfde) (zie ook hier);
Opnieuw een prikkelend boek! In dit boek, dat geschreven is als een wetenschappelijke detective, probeert de schrijfster het mysterie van de menselijke individualiteit op te lossen. Circa 45% van de verschillen tussen mensen kunnen volgens de huidige stand van de wetenschap worden toegeschreven aan genen. Maar er blijft dus 55% over. Waardoor worden die 55% verklaard? Het boek is grofweg opgebouwd uit twee delen. In de eerste hoofdstukken elimineert Rich Harris achtereenvolgens een aantal voor de hand liggende mogelijk oorzaken van de menselijke individualiteit. Persoonlijkheidsverschillen worden niet in hoofdzaak verklaard door verschillen in omgeving en ook niet door een combinatie van genen en opvoeding. Ook interacties tussen genen en omgeving kunnen worden afgestreept, evenals 
omgevingsverschillen binnen het gezin en correlaties tussen genen en omgeving. In deel twee van het boek komt Rich Harris met haar theorie over hoe de verschillen tussen individuen wel verklaard kunnen worden. Kort samengevat zorgt volgens de auteur de samenwerking tussen twee hersensystemen, het relatiesysteem en het statussysteem, voor deze verschillen. Wie meer wil weten over wat zij hierover allemaal schrijft verwijs ik naar deze uitgebreide beschrijving. Rich Harris heeft opnieuw een prikkelend boek geschreven. Het meest overtuigende deel vind ik vooralsnog het eerste deel waarin Rich Harris overtuigend beargumenteert dat allerlei omgevingsfactoren een kleinere rol spelen in de vorming van de persoonlijkheid dan velen denken. Over het tweede deel, waarin zij haar eigen theorie poneert, heb ik nog geen afgewogen oordeel.
