Onlangs verscheen bij Meulenhoff het boek Schoolpijn van Daniel Pennac. Aleid Truijens schreef er in de Volkskrant 12-12-2008 een recensie over. Tijdens het lezen daarvan begon mijn oplossingsgerichte hart sneller te kloppen.

In dit boek beschrijft Pennac zijn metamorfose van semianalfabete schoolhater en nachtmerrie van iedere docent tot leraar en romancier. Hij voert enkele leraren van zijn laatste middelbare school op die door hun onorthodoxe aanpak aan de basis van deze weinig voor de hand liggende verandering stonden. In hun didactische aanpak zijn twee principes van oplossingsgericht werken te herkennen. Ten eerste: ‘als iets niet werkt, doe dan iets anders’, en ten tweede: ‘kijk sterktegericht naar leerlingen in plaats van defectgericht’.

Zijn eerste redder was een leraar Frans die onderkende dat zijn recalcitrante leerling iets heel goed kon, nl. het bedenken van smoezen, en hij maakte van die resource gebruik om Pennac te motiveren. Hij gaf hem namelijk de opdracht om een roman te schrijven, elke week een hoofdstuk. En om het niveau te verhogen mochten die schrijfsels geen spelfouten bevatten. Het werd weliswaar een somber verhaal over een sombere jongen, maar de verhalenverteller in Pennac brak los en met behulp van woordenboeken verbeterde hij honderden spelfouten.

Pennacs tweede redder was een wiskundeleraar die de gebruikelijke didactische werkwijze omdraaide: ‘hij liet zijn leerlingen perplex staan van wat ze al wel wisten’. Aan het eind van het schooljaar voelden zelfs de allertraagsten zich hele pieten op het gebied van wiskunde.

Lees ook: Het platformprincipe bij instructie

Tags: Boeken & artikelen