Kort geleden beschreef Erik Kleine in een reactie op een ander bericht op deze site de volgende case. Hij leek me interessant om als apart bericht te vermelden.
Een medewerkster binnen een organisatie had het gevoel, dat ze al enige jaren min of meer aan haar lot werd overgelaten. Ze vond dat ze weinig of geen respons bij haar manager kreeg en dat hij haar te weinig steunde. Ze vond haar werk zelf nog belangrijk genoeg, maar liep steeds meer met het idee haar heil elders te zoeken. Ik heb haar manager deze situatie voorgelegd.
Deze reageerde heel verrast. Hij was van mening dat hij haar beslist niet negeerde, maar juist de vrijheid gaf haar eigen ding te doen. Hij was ervan overtuigd dat ze de capaciteiten bezat om op zelfstandige wijze invulling te geven aan de haar toebedeelde taak. Verder meende hij, dat hij voldoende respons had gegeven op de dingen, waar zij van tijd tot tijd mee kwam. Ook had hij er niet bij stil gestaan, zijn waardering voor haar inzet af en toe duidelijk te laten blijken. Ik heb hem toen gevraagd, of hij voor haar kort zijn waardering voor haar werk en persoon, met benoeming van de sterke punten, op papier wilde zetten. En daar, waar deze medewerkster eerst dacht dat praten over de situatie toch niet veel zin meer had, hebben we naar aanleiding van zijn schrijven drie openhartige en verhelderende gesprekken gehad. Dit heeft geleid tot goede afspraken in communicatie en ondersteuning. De medewerkster heeft weer plezier in haar werk en weet zich nu voldoende gewaardeerd en gesteund.
Tags: Cases, Gasten, Leidinggeven
[...] Links: Eerste boek over oplossingsgerichte coaching / Drie elementen van waardering / Waardering uiten is niet hetzelfde als toegeven / Helder formuleren van verwachtingen / Citaat Dale Carnegie over kritiek geven / Waarderend leiderschap (case) / [...]