
Bij Oplossingsgerichte Schaalvragen is het belangrijk om effectieve schaalankers te gebruiken. Schalen werken vaak het beste als de 10-positie niet zo zeer in ideale termen wordt omschreven (de ideale toekomst) maar in plaats daarvan in termen van een situatie die goed genoeg is (de gewenste situatie). Het definiëren van de 10-positie wordt ontraden om twee redenen. De eerste reden is dat de ideale situatie er een is die nooit bereikt zal worden. Probleemloze, ideale situaties komen niet voor. Er zijn altijd problemen, uitdagingen, spanningen en dergelijke, die horen bij het leven. Het is dus niet realistisch om de 10 als ideaal te definiëren. De tweede reden is dat het definiëren van de 10 als ideaal er toe leidt dat de cliënt zijn huidige situatie lager zal inschatten. Bij een 10 die u definieert als ideale situatie scoort de cliënt zichzelf misschien op een 2, terwijl hij bij een 10 die gedefinieerd is als de situatie waar u tevreden over zou zijn misschien wel een score 4 of 5 zou geven. Kortom, het te rooskleurig definiëren van de 10-positie kan demotiverend werken.Riccardo Benardon en Marco Matera (zie foto’s) hebben een interessante structuur bedacht om schalen te gebruiken die verhindert dat coaches en cliënten te idealistische doelen stellen. Omdat de 10 positie vaak moeilijk te bereiken is tijdens de coaching werken Riccardo en Marco met een 4 stappen schaal. Riccardo heeft hem me uitgelegd en hij ziet er als volgt uit:
1- voor het begin van de coaching2- dit moment3- het einde van de coaching4- de gewenste situatie die ooit (later) zal worden bereikt
Interessant, nietwaar?

