Soms wordt gezegd dat bij oplossingsgericht werken gekeken wordt naar de toekomst en niet naar het verleden. Toegegeven, het oplossingsgerichte model is gericht op het boeken van vooruitgang en dus toekomstgericht. Maar het verleden speelt wel een ondersteunende rol. Bij oplossingsgericht werken wordt op een heel specifieke manier gebruik gemaakt van eerdere ervaringen. Er wordt ….
Er wordt gekeken naar wat eerder goed heeft geholpen zodat dit kan worden gebruikt voor het boeken van vooruitgang. Dit wordt weleens genoemd: het bouwen van een brug tussen succes in het verleden en het succes in de toekomst. Door heel gericht te zoeken in de eigen ervaringen worden eerdere successen gevonden die helpen om oplossingen te vinden en die optimisme, hoop en zelfvertrouwen bevorderen. Anneke Walraven en Jan Somers discussieerden over de mate waarin toekomst en verleden een rol dienen te spelen bij coaching en Jan Somers kwam toen met de vergelijking van rijden in een auto: “Om vooruit te komen met de wagen kijk je toch ook vooral door de voorruit, en niet door de achteruitkijkspiegels??? Maar toch heb je ook die laatste spiegels nodig om bv van koers te veranderen (risico dode hoek trouwens). Ik ben ook voorstander van het voorruit faciliteren maar laat mensen toch ook eens in hun achterruit spiegel kijken. Ik vond het een aardige vergelijking. Bij coaching hoef je zeker niet een groot deel van de tijd in de achteruitkijkspiegel te kijken maar deze speelt wel een nuttige rol. Met dank aan Jan en Anneke.
6 Reacties
Beste Carla,
Die kende ik niet. Maar ik vind hem erg mooi.
Tja, maar nu even weer de dimensie van de klant in beeld:
De klant wil b.v. werkzaam blijven of meer bepaald, zijn werk/firma behouden. De coach/begeleider wil de client – al of niet door middel van een assessment – op het been krijgen van zijn sterke punten en daarmee in een richting die draagvlak c.q. toekomst heeft.
Mensen het werkt zo niet! Een klant moet alvorens die bocht te nemen, weten dat ‘zijn’ blik naar voren, wordt gezien als een blik in de achteruitkijkspiegel. Als een gepasseerd station. Je bent vastgelopen in je oude werkwijze; dan moet je vanuit je sterke kanten een nieuwe kant op; is de redenatie van de begeleidingsgoeroes. De klant denkt ondertussen: Dat zal allemaal wel mooi wezen; maar ik zit in de slip. En ik wil niet tegen die boom of in de sloot terecht komen. Zie je wel, hoor ik Carla Welink denken; je moet naar het punt kijken waar je terecht wil komen.
Klopt. Ben ik het mee eens. Maar vergeet niet het gaspedaal los te laten, ontkoppel de motor, werk met het stuur en vooral raak de rem niet aan! Wat leert mij dat: a. Er is meer dan alleen spiegels en voorruiten mensen! b. Als je een metafoor gebruikt is het van belang om alle aspecten in beeld te houden. Dat is ook het verschil tussen autorijden en ander weggebruik. Je zult bepaalde vaardigheden moeten inbrengen en/of bekend moeten veronderstellen. Ergo: Maak je er niet te snel vanaf!
Dag Theo,
Dank voor je reactie en nuancering van de handelingen die nodig zijn om koers te houden in het zorgvuldig gebruiken van metaforen. Wellicht was mijn reactie op deze plaats “wat kort door de bocht” maar wees gerust in het werken met de oplossingsgerichte attitude is er zeker aandacht voor de door jou genoemde acties. Zo wordt de “terugkoppeling” naar de klant voortdurend gebruikt,en laat je het gaspedaal bewust los vanuit de overtuigeing: “if you want to go fast (or in this case smooth)go slow”. Ook informeer je naar de reacties van de andere weggebruikers op de ingezette koers van de klant, zodat die meegenomen kunnen worden in de afwegingen over de route, rijstijl enz.
Overigens herken ik me niet in de kwalificatie “begeleidingsgoeroe” hoewel dat op zich niet een onaardig compliment hoeft te zijn. Om in de sfeer te blijven, waar je reactie me toe inspireert zou ik mijn rol eerder één noemen van een “socratische tom tom”. Dus in plaats van suggesties te geven over de route stel ik telkens vragen of de klant nog op de route zit. Zoiets.
groeten,
Carla Welink
Beste Carla, wat werk jij nog laat.
De socratische Tom Tom behoeft (voorlopig) geen up-date; m.a.w. Blieb – Op de rotonde – vervolg de weg -neem de tweede afslag – blieb.
Begeleidingsgoeroe mag je zien als Geuzennaam; Generaliseren geeft beknopte(re) reacties zeker als het statement daardoor ook nog aan duidelijkheid kan winnen.
Groeten, Theo Janssen.
En af en toe zet ik bewust “de stem” van mijn GPS af. 
Leuke discussie.
Jan Somers
http://www.somersbvba.be
Dag Coert,
Deze vergelijking doet me denken aan één die ik soms gebruik om het oplossingsgerichte gedachtegoed uit te leggen, in training of coaching.
Ik vertel dan hoe ik afgelopen winter, toen er zelfs op de snelweg een pak sneeuw/ijs lag, bij een collega aanschoof tijdens de lunch. Die verzuchtte blij te zijn dat ze een slipcursus had gedaan. Voor mij was dat al een tijdje terug en ik vroeg: hoe was het ook weer? “Nou, je moet vooral kijken naar waar je heen wil, niet waar je niet heen wil anders loop je de kans daar terecht te komen”.