Deze case werd toegezonden door een manager die veel werkt met het oplossingsgerichte model:
De assertieve manager
GUUS: Dag Ivo, je wilde met mij praten over je leerdoelen, zoals je deze eind 2006 had geformuleerd voor je deelname aan het Potential Development Program (PDP) binnen onze organisatie. IVO: Ja, dat klopt. GUUS: Vertel…..
IVO: Ik wil mijn assertiviteit met je bespreken. Het is eigenlijk niet zo’n groot punt, maar toch.
GUUS: Ok, wat speelt er op dat vlak?
IVO: Het overkomt me wel eens dat ik een goed idee heb, dat ik te lang voor me houd. Dan hoor ik een collega het voorstellen en dan denk ik, dat idee had ik nou ook. Ook werk ik met projectleiders, waarvan ik van sommigen hun gedrag te lang duld.
GUUS: Hoe heb je daar precies last van?
IVO: Ik blijf er dan over piekeren, ook als ik thuis ben. Het kost me moeite om het van me af te zetten. Ik voel me dan moe. Ik kan dan ook niet meer tegen het “gezeur” thuis. Mijn zoontje zegt dan vaak dat papa chagrijnig is.
GUUS: Stel dat het je is gelukt om assertiever te worden, waaraan zou je dat dan merken?
IVO: Als dat gelukt is, dan geeft dat mij veel rust. Ik werk dan minder over, neem geen werk meer naar huis en ik ben dan enthousiaster! (Terwijl hij dit zegt wordt hij enthousiast en begint te lachen).
GUUS: Wat zou het voor je werk betekenen?
IVO: Ik voel me dan vrijer om de dingen te zeggen, die ik denk. Ik kan dan mijn mening geven en voorwaarden stellen aan collega’s, die dingen van mij willen of nodig hebben.
GUUS: Kun je je een situatie in je werk herinneren, dat je dat al eens is gelukt?
IVO: Ja, vorig jaar juli nog. We stonden op het punt om een nieuw systeem in gebruik te nemen. Samen met enkele collega’s waren we erg druk met de acceptatietest. We werkten hard en veel over. Toen zag ik dat een aantal collega’s uit een ander team op tijd naar huis gingen, terwijl ze nog veel werk moesten doen, waar wij op zaten te wachten. Dat vond ik niet acceptabel. Ik ben op de teamleider afgestapt en heb hem daar op aangesproken.
GUUS: Wat een mooi en treffend voorbeeld! Weet je nog hoe je dat hebt aangepakt?
IVO: Niet zo precies meer.
GUUS: Hoe zouden jouw directe collega’s zeggen dat het jou gelukt is?
IVO: Die zouden zeggen dat het mij lukte op de manier waarop ik dit soort dingen zeg, gewoon open en eerlijk. En ze zouden zeggen dat ik dat kan omdat ik de nodige credits heb binnen de organisatie. Men accepteert dit soort dingen van mij.
GUUS: Ok, is dit voor jou bruikbaar in de huidige werksituatie?
IVO: Ik denk het wel, ik moet het gewoon doen! Eigenlijk is mijn werkomgeving een prima plek om hiermee te experimenteren.
GUUS: Wat zou je me over 2 weken graag willen vertellen wat je hebt bereikt?
IVO: Ik krijg per week ongeveer 3 zeurpunten, die ik opspaar. Ik zou op zeker één punt meteen gereageerd willen hebben.
GUUS: Wat nog meer?
IVO: We hebben binnenkort een projectevaluatie. Dat begint altijd met de negatieve punten. Ik ga zorgen dat de positieve punten als eerste worden ingebracht.
GUUS: En wat nog meer?
IVO: Mijn zoon heeft gezegd dat papa weer aardig doet! We hebben afgesproken dat we elkaar over 2 weken bellen.
Aan het eind van het gesprek vroeg Guus Ivo wat het gesprek eind vorig jaar had opgeleverd, toen hij voor een intakegesprek was uitgenodigd voor zijn deelname aan het interne PDP. Hij heeft toen 2 managers gesproken van het PDP, die zijn leerdoelen met hem hebben besproken. Guus vroeg hem of hij dat nuttig had gevonden. Op zich wel, zei hij. Maar het was wel erg zwaar. Ze kwamen tijdens het gesprek terecht op zijn opvoeding. Die bleek erg beschermend geweest te zijn en dat werd als een mogelijke verklaring gezien voor zijn gebrek aan assertiviteit. Hij vertelde me dat hij het nog enkele dagen na dat gesprek erg moeilijk heeft gehad. Wat een contrast!!
Ingezonden door Pim Lagrand
Tags: Cases, Coaching & advisering, Gasten, Leidinggeven
