In NOAM Nieuwsbrief 184 staat de volgende case van Marjo de Keijzer:
Gisteren had ik een coach gesprek met een schoolmaatschappelijk werker die gecoacht wilde worden op een probleem dat zij ervaarde met een medewerker binnen de school waar zij werkte. Aan het einde van het gesprek vroeg ik haar hoe ze het gesprek had ervaren.
Ik werd blij verrast door het feit dat zij aangaf dat ze kracht voelde dat zij zelf de situatie zou kunnen veranderen. Dat ze verrast was dat ze eigenlijk al een keer met succes had gedaan wat ze eigenlijk wilde. Het zat in het feit dat ze door mijn vraag naar een succes in het verleden erachter kwam dat een interventie van haarzelf als eens had gewerkt. Dat ze haar focus daarop kon houden. Het gaf haar vertrouwen en hoop op een verandering in de werkrelatie die zij zelf zou kunnen bewerkstelligen. Waar ze bij de start van het gesprek nog somber was over verwachtingen voor de toekomst en haar eigen mogelijkheden daarbij, ging ze positief en met goede moed het gesprek uit. Ik geloof ook wel dat de bereidheid tot een coachgesprek al hoop en positieve verwachtingen geeft, maar dat ook oplossingsgerichte elementen die hoop kracht bijzetten.
Zoals gedurende het gesprek inzoomen op de mogelijkheden van deze schoolmaatschappelijk werker en aandacht voor het eerdere succes en daarmee de aansluiting op wat zij zelf al kan. De schoolmaatschappelijk werker ging zichzelf en de situatie positiever zien en kreeg ook zin kreeg om verder te oefenen met wat al eerder goed ging. Wat stimuleerde is dat we afspraken dat als het opnieuw lukte zij het vaker zou doen, en als het niet lukte we er nog een keer over zouden praten om te bezien wat wel zou kunnen werken. Ik was zelf verrast door de stevigheid waarmee de schoolmaatschappelijk werker vertrok.
- Marjo de Keijzer, Dordrecht, www.emceje.nl
Tags: oplossingsgericht, psychologie, Solution-focused
Goed verhaal. Heel herkenbaar.