Door Paut Kromkamp, www.pkworkingsolutions.nl
Een goede werkrelatie van mij vroeg me onlangs of ik me B. nog wist te herinneren. Zij was verbonden aan zijn organisatie toen ik daar meedraaide in een ontwikkelproject. En ja, ik wist me haar nog goed te herinneren. Hij ging verder en vertelde me dat hij nog regelmatig contact met haar had en dat ze momenteel worstelde met een aantal belangrijke keuzes die ze moest maken. Ze zocht daar hulp bij, maar wist niet goed hoe en waar. Hij dacht aan mij, omdat ik indertijd een goed contact met B. had en hij het gevoel had dat de oplossingsgerichte benadering precies goed zou aansluiten. Of ze me mocht bellen. Natuurlijk.
Ze belde al twee dagen later en vertelde kort iets over haar dilemma’s. Ze wilde erg graag een coachingsgesprek met mij, maar dat moest op korte termijn in verband met de beslissing die ze moest nemen. Klein probleem: ze woonde een paar uur rijden bij mij vandaan, en ook met flink zoeken lukte het niet om voor die tijd bij elkaar te komen. Omdat ze echt heel graag dit gesprek wilde, heb ik de stoute schoenen aangetrokken, en gevraagd of zij vertrouwd was met Skype. Dat was ze, en hardop denkend heb ik haar voorgesteld om het gesprek op die manier te doen. Ik heb gevraagd of ze op een afgesproken tijdstip op een rustige plek zou kunnen zitten, met de telefoon en de voordeurbel uit, en dat ik in principe anderhalf uur uittrok voor het gesprek, met de mogelijkheid om uit te lopen. Dat zag ze zitten, en we konden een dag en tijd afspreken die ons allebei uit kwam.
Van tevoren hebben we de verbinding getest, en op het afgesproken tijdstip meldde ze zich op het scherm. Het gesprek dat volgde kende de bekende indeling, maar met een aantal verschillen in uitvoering. Ik liet haar aan het begin via de camera mijn omgeving zien, zodat ze kon zien dat op mijn bureau niets anders lag dan een pen en een paar witte vellen papier. Ik vroeg of ze het goed vond als ik af en toe iets opschreef. Tijdens het gesprek heb ik op enkele momenten laten zien wat ik had opgeschreven, bijvoorbeeld om te illustreren dat de lijst met dingen die goed gaan al heel lang aan het worden was, of de tienpuntsschaal te laten zien. Ter toelichting: ik gebruik ook in coachingsgesprekken vaak het drie-kolommen formulier, dat we hanteren uit Signs of Safety en Signalen van Welzijn, maar daarover misschien een andere keer.
Wat werkte goed? We konden elkaar horen en zien, dat was belangrijk. Ik denk ook dat het hielp dat we elkaar al kenden, en dat zij vertrouwen in mij had. Dat we aandacht hadden geschonken aan de omstandigheden was ook belangrijk. Dat gaf rust en concentratie. Al met al was het een succesvol gesprek. Ze heeft onvermoede mogelijkheden ontdekt om haar dilemma aan te pakken, en haar vertrouwen in een goede afloop was enorm gestegen. Een noodgreep, maar een die goed uitpakte.
Tags: oplossingsgericht, signs of safety, Solution-focused
[...] meer informatie zie (Bron): ManagementSite Netwerk [...]