Tijdens een workshop oplossingsgericht coachen die ik leidde begon ik met de oefening sprankelend moment. Bij die oefening kijken deelnemers in duo’s terug op een voldoening schenkend moment dat zij de afgelopen tijd hebben meegemaakt. De groep deelnemers was groot, ongeveer 70 mensen. Binnen enkele seconden na het beginnen van de oefening was de zaal gevuld met een aangenaam gekakel. Enthousiast zaten mensen elkaar te bevragen en vertellen over hun sprankelende momenten. Mijn oog viel toen op twee heren in de zaal die naast elkaar zaten maar neit met elkaar in gesprek gingen. In plaats daarvan zaten zij met de armen over elkaar nogal strak voor zich uit te kijken. In een reflex interpreteerde ik hun lichaamshouding als: “Aan dit soort stomme oefeningetjes ga ik ECHT niet meedoen!”

Een seconde dacht ik na of ik op hen af moest stappen om hen iets te vragen of zeggen; misschien om hen aan te moedigen om aan het werk te gaan. Maar ik herinnerde mij het principe Werk met de groene mensen enhet oplossingsgerichte principe Zie weerstand als samenwerking en ik besloot te wachten. Ik besloot hen de ruimte te geven en me te richten op iedereen die actief aan de slag was.

De oefening was klaar en de workshop ging verder. Gedurende de workshop stelde één van de twee mannen af en toe een vraag met een engiszins kritische ondertoon. Gedurende het verdere verloop van de workshop heb ik niet meer verder gedacht aan de twee mannen. Aan het eind van de workshop reageerden veel deelnemers erg enthousiast. De organisatrice van de workshop kwam glimlachend naar me toe lopen en zei: “Heb je gemerkt dat die man die daar zat de hele tijd nogal negatief was? Nou, weet je wat er gebeurde? Hij kwam na afloop naar me toe lopen en zei: “Ik had nooit gedacht dat ik dit zou gaan zeggen…… maar ik ga dit ook uitproberen.”

Schrijf u in voor de training oplossingsgericht werken in organisaties

Doen wat werkt – oplossingsgericht werken in organisaties