Gastbijdrage van Cora Hagen, www.hzpo.nl
Ik had het nog nooit gedaan, schaalwandelen. Maar opeens leek het van pas te komen. In een leuk klein bedrijf doe ik als (zelfstandig) HR adviseur van alles, waaronder het begeleiden van het managementteam (MT). Zij zijn bezig met het versterken van hun samenwerking en het kiezen van een strategische koers. Er waren inmiddels 2 besprekingen van een uur geweest. Met onder andere oplossingsgerichte vragen was er al erg veel helderheid gekomen in waar ze last van hadden, wat nuttig was en hoe de gewenste situatie eruit zag. Ook was verkend wat er al bereikt was. Er stond een nieuwe bespreking gepland en ik was aan het dubben hoe ik dit aan zou pakken.
Het was tijd om tot concrete stappen te komen. En toen dacht ik aan schaalwandelen. Het voordeel leek mij dat direct bij binnenkomst duidelijk zou zijn dat we wat anders zouden gaan doen. Niet weer met elkaar om tafel zitten en verder praten. Maar een oefening en wat actie. Het leek me verder gunstig dat ik de oogst van de vorige bijeenkomsten naar voren kon laten komen. En met een extra dimensie van ‘voelen’ hoe het is op de verschillende posities op de schaal. Bovendien kon ik ervoor zorgen dat alle leden van het MT voldoende aan bod zouden komen omdat ik een heldere regierol zou hebben in de oefening. Best spannend overigens om zo’n onbekend instrument uit te proberen. Ik twijfelde, maar durfde het uiteindelijk aan omdat ik inmiddels aardig gewend ben in het bedrijf. En ik bedacht dat schaalwandelen uiteindelijk een variant is op de schaalvraag waar ik me intussen wel in thuis voel.
Ik had 3 papieren op de grond gelegd. Aan de ene kant van het zaaltje een A4tje met ‘nul’ erop. Aan de andere kant een A4 met ‘10’ erop en een extra A4tje met een korte omschrijving van wat zij eerder als 10 hadden gedefinieerd. In het midden van de ruimte een papier met ‘NU’ erop.
Op ‘NU’ kijkend naar ‘nul’
Ik vroeg iedereen op de lijn van ‘NU’ te gaan staan en naar ‘nul’ te kijken. Ik had al eerder schaalvragen met hen gedaan en kon daardoor kort aangeven dat voor de een ‘NU’ misschien 3 is en voor de ander 7. Vervolgens stelde ik aan individuele MT leden vragen als ‘als je nu naar nul kijkt, wat is er dan al bereikt’. Hierbij kwam de oogst uit vorige vergaderingen naar voren, met een enkel nieuw element. Later bedacht ik dat ik ook uitgebreider had kunnen vragen naar hulpbronnen en optimisme. Bijvoorbeeld ‘van wat er nu al is, waar kunnen jullie dan op verder bouwen?’ of ‘wat stemt jou optimistisch dat jullie kunnen klimmen op de schaal?’.
Op ‘NU’ kijkend naar ‘10’
Iedereen draaide zich om en ik stelde vragen als ‘wat zie je nu als je naar 10 kijkt?’ Ik vond dit een lastig stukje. Er kwam veel op van wat er nog allemaal moet gebeuren. De sfeer zakte wat in. Ik heb dit kort gehouden en zal voor een volgende keer beter nadenken over dit onderdeel.
NB: wie heeft er tips?
Op ‘10’ kijkend naar ‘nul’
‘En, hoe voelt dan nou, op 10?’ Een niet 100% oplossingsgerichte vraag. Wel allemaal lachende gezichten. Ik denk dat het gevoeld werd. Hoe fijn dat zou zijn. Zonder aarzeling kwamen er positieve duidingen van de situatie uit. Ik stelde vragen als ‘en wat zou jij dan kunnen doen?’, maar ook ‘wat merken klanten ervan als jullie op de 10 staan?’ . Superstukje van de oefening.
Weer op ‘NU’ kijkend naar ‘10’
‘Nu ga ik jullie vragen voor jezelf te bedenken wat jij kan doen om de 10 dichterbij te brengen. Wat is het eerste kleine stapje dat je in de komende twee weken kan zetten? Als je het weet zet je de stap en vertel je wat je gaat doen.’ Iedereen was stil en er werd nagedacht. Iemand merkte op ‘wat is het moeilijk om concreet te zijn en daarom vraag je het natuurlijk!’. Toen zette een eerste MT lid resoluut een stap en vertelde wat zij bedacht had. Bij ieder MT lid dat een stap zette vroeg ik door om het nog concreter te krijgen. Hiermee was de oefening afgerond.
Van één MT lid weet ik dat het bedachte stapje ook echt is uitgevoerd. Van de anderen ga ik het zeker nog navragen. Ik vond het schaalwandelen in deze situatie in ieder geval erg leuk – en ik hoop ook nuttig – om te doen.
Cora Hagen is zelfstandig HR adviseur, econoom en Oplossingsgericht coach en is gevestigd in Veenendaal. www.hzpo.nl
3 Reacties
Hallo Cora, mooi stuk werk zeg! Wat goed dat je over je aarzeling heen kwam door van jezelf te bedenken hoe dat kon lukken en wat je al gedaan had daarvoor. Ook jezelf dus oplossingsgericht verder gebracht. Ik heb niet echt tips op je vraag bij het stukje ‘van nu naar 10 kijken”. Mijn eerste gedachte was iets dat je later zelf ook deed: het eerste stapje in de richting van de 10. Verder geven alle zaken die dit MT bedacht om bij de 10 te komen vast een mooi plan van aanpak weer en de mogelijkheid te prioriteren en in tijd plannen. Blijkbaar hadden de MT-leden – heel begrijpelijk – een positieve mindset nodig en die heb je ze gegeven door wat je na dat stukje deed. Het kijken vanuit de 10 naar nu(l) vind ik wel degelijk oplossingsgericht. Eens over discussiëren? Ik verwacht dat het team (heel) blij was met deze sessie. groet, Herman
Beste Cora,
Leuke ervaring deel je met ons! Ik vind het ook iedere keer weer spannend om toe te passen, want je geeft je weer helemaal over aan het onbekende, maar het is ook een energizer van jewelste! Wat betreft het inzakmoment: misschien is het een idee om het 2e punt: ‘kijken van nu-naar-10′ over te slaan en meteen door te gaan naar met z’n allen op de 10 te gaan staan – en te voelen en ervaren wat daar is? Vervolgens kan dan weer het nu-punt ingenomen worden en kun je vragen of dit nu-punt inmiddels toch al iets dichter opgeschoven blijkt te zijn naar het gewenste eind (dat komt nogal eens voor). Vervolgens kunnen de gewenste stappen verwoord worden, zoals jij ook al beschreef. In mijn ervaring levert dat vaak mooie concrete plannen en samenwerkingsafspraken op, waar op oplossingsgerichte manier op ingehaakt kan worden. Succes en groet, Saskia
[...] als (zelfstandig) HR adviseur van alles, waaronder het begeleiden van het managementteam (MT)[...]) ManagementSite Netwerk Tweet blog comments powered by Disqus [...]