Veel coaches stellen hun cliënten regelmatig de vraag: “Hoe ziet je ideale situatie er uit?” Wij stellen deze vraag niet. We willen wel weten wat de cliënt wil bereiken maar nemen hierbij het woord ‘ideaal’ niet in de mond. Het omschrijven van de gewenste situatie van de cliënt als ideaal ontraden we om twee redenen. De eerste reden is dat de ideale situatie er een is die nooit bereikt zal worden. Probleemloze, ideale situaties komen niet voor. Er zijn altijd problemen, uitdagingen, spanningen en dergelijke, die horen bij het leven. Het is dus niet realistisch om de 10 als ideaal te definiëren. De tweede reden is dat het definiëren van gewenste situatie als ideaal er meestal toe leidt dat de cliënt zijn huidige situatie lager zal inschatten. Dit kan ontmoedigend werken. In plaats van te vragen naar de ideale situatie vragen we naar de gewenste situatie. Dit kan bijvoorbeeld door een formulering als: “Hoe wil je dat de situatie wordt?” de cliënt kan dan zelf aangeven wat voor termen hij of zij hier voor wil gebruiken. Wanneer de cliënt zegt: “De situatie hoeft helemaal niet geweldig te worden, als het maar iets beter wordt dan nu, zodat ik er wat beter mee leven kan”, dan is dat prima. Mocht het zo zijn dat de cliënt zelf wel het woord ‘ideaal’ wel gebruikt dan is dat ook prima. We hoeven dit niet uit zijn hoofd te praten. We kunnen er gewoon bij aansluiten. Bij oplossingsgericht coachen werk je immers steeds met de werkelijkheidsbeleving van de cliënt.

