Ingezonden door Walter Berghoef
We zijn bijna onmerkbaar stevig opgevoed in het paradigma van problemen. Er gebeurt iets en bijna direct benoemt ons hoofd dat het en probleem is dat opgelost moet worden. Onze slimheid draait op volle toeren en er komt een oplossing voor het probleem. De feitelijke volledige ervaring en acceptatie blijft achterwege. Dit is een oude manier van denken. Voral gebaseerd op reactiviteit op voorvallen die al gebeurd zijn. Op het verleden dus.
Zo na de oorlog kwam het uitdaging denken. Vanuit de huidige positie bedenken we met ons hoofd wat ons zou kunnen uitdagen. Vervolgens werken we daar naar toe. Dit is een actieve manier van handelen en gericht op de toekomst.
Een nieuwe context is het werken en leven vanuit en naar voldoening. Er gebeurt iets en we ervaren het direct. We zijn het niet alleen bewust, we accepteren het ook en gaan na waar het voorval ons in raakt. Dit is het hier en nu benaderen van wat zich voordoet. Om zo vanuit de beleving te komen tot een duidelijke geraaktheid en om vanuit die geraaktheid te handelen.
Dit is geen pleidooi voor een van beiden, wel voor de mogelijkheid van keuze. Ook geeft het handvatten om te luisteren naar wat iemand zegt; in welke context zit die ander. Op basis van die obeservatie kun je het gesprek aangaan.
Tags: Gasten
2 Reacties
Beste Walter,
Ik vind je artikel herkenbaar en ik denk dat als je jezelf realiseert dat je de mogelijkheid van de keuze hebt, je bewuster en authentiek (vanuit je kracht) kunt reageren. Van mij had je artikel nog wat uitgebreider mogen zijn met eventueel een praktisch voorbeeld!
Met vriendelijke groet,
Esther de Graaf
Hallo Walter,Leuke insteek die je biedt. Nog vanmiddag zat ik met Ruud Soudijn (collega-docent aan de Pedagogiek Master opleiding Hogeschool INHolland) om de tafel om met als uitgangspunt 'het probleem' na te denken over het 4e blok van onze master-pedagogiek opleiding. Dat 4e blok vormt het eindblok en biedt de studenten de mogelijkheid om vanuit "leren van oplossingen" de studie te beeïndigen met leren met problemen. Wij bespraken een matrix (als je me je emailadres geeft stuur ik 'm je – mijne is a.duijnker@planet.nl), waarbij inderdaad fase 1 van de probleembenadering is het bieden van de oplossing. Vaak gekoppeld aan de oplossing die een mens zichzelf heeft geschetst. Zoals we weten is het delen van problemen "het halve werk" dus dat duidden we als fase 2, waarbij de benadering uiteindelijk resulteert in het 'verrijken van het probleem' en het 'aanbieden van het verrijkte probleem aan het sociale netwerk'. Twee gevolgen: 1) de benadering leidt tot exploreren en diversiviseren van problemen en 2 ) het netwerk krijgt het probleem als aanbod waardoor een enorme variatie aan benaderingen ontstaat. Die van jou voegt er (weer) een aan toe wat mij erg pleziert, n.l. die van het koppelen aan affiniteit als handelingsprikkel.Met dank en groet,Antoon Duijnker – Landsmeer.