Toen David Maister vele jaren geleden bij Harvard Business School ging werken als assistent professor was hij onzeker over zijn functioneren. Hij kwam niet goed uit de verf en hoopte dat dit bij zijn collega’s niet zou opvallen. Op een dag klopte een senior collega op zijn deur en het volgende korte gesprekje vond plaats.
Senior:
Hoi David, heb je een minuutje voor me?
David:
(mompelend) Tuurlijk
Senior:
Het is zo jammer dat we geen tijd hebben om samen door te brengen. Jij hebt jouw verantwoordelijkheden en ik de mijne en die houden ons bezig. Maar ik liep net voorbij en dacht, misschien kunnen we een minuutje bijpraten. Vertel me eens, waar gaat jouw onderzoek over?
(David deed geen onderzoek en probeerde tijd te winnen. )
David:
Nou, ik heb het heel druk gehad en ik weet niet zeker of ik er echt klaar voor ben. … Maar er zijn wel een paar dingen die me interesseren en ….. eh…. Maar misschien…, heel misschien, … en ik wil niets beloven …., misschien zouden professionele firma’s interessant zijn om te onderzoeken.
(lange stilte)
Senior:
Weet je, David, dat is geen gekke keuze! Nu dat je het zegt, ik kan geen grote studie bedenken die over dat onderwerp is gedaan. Dat is een mooie kans om iets belangrijks te doen. Bovendien: niets in dat idee staat op gespannen voet met wat wij als school willen doen. Ik zou het zeggen als het zo was. Goed zeg, wat een prima idee! …. En wat zou je willen onderzoeken over dit soort bedrijven?
(stilte)
Senior:
……Ik merk dat je het nog niet helemaal doordacht hebt….. Maar ik ken mensen in een aantal van dit soort bedrijven en ik hoor wat voor problemen ze hebben….. Laat ze me je meteen maar even noemen om te kijken of een van die onderwerpen je interesseert.
(noemt een aantal onderwerpen)
David:
Nou, ik denk dat het interessant zou zijn om een aantal van dat soort onderwerpen onder de loep te nemen bij die bedrijven. (praat verder)
Senior:
David, hoe meer je zegt over je plannen, des te enthousiaster ik raak. Dit is interessant spul! Ik zie het voor me. Je gaat belangrijk werk doen, wordt beroemd en we zullen allemaal erg trots op je zijn…… Ik zal vertellen wat ik zal doen, David. Ik laat mijn secretaresse even langs komen en je lijst brengen van alle directeuren van professionele firma’s die ik ken. Voel je vrij om ze te benaderen en gebruik mijn naam. Zeg maar dat ik heb gesuggereerd om te bellen…… Het spijt me maar de plicht roept. Ik hoop dat ik snel weer eens langs kan komen om te kijken hoe dingen lopen. Ik weet niet wanneer dat zal zijn maar ik hoop snel.
(tien minuten later komt de secretaresse de lijst langsbrengen)
De meest opwindende reis van Davids carrière was van start gegaan. De rest is bekend.
In het volgende artikel doet David uitgebreid verslag van het gesprek en analyseert hij waarom de aanpak van de senior collega zo goed werkte: A Great Coach in Action
Copyright David Maister
2 Reacties
[...] schreef ik al over deze case (zie hier) /* */ /* [...]
[...] Lees ook deze case van David Maister [...]