“Alleen pessimisme klinkt diepzinnig. Optimisme klinkt oppervlakkig”. Dit zegt Teresa Amabile van Harvard Business School. Zij deed een gecontroleerd experiment met
boek recensies. Sommige recensies waren gemeen en andere waren aardig. Amabile vond dat negatieve en onaardige recensenten werden gezien als minder vriendelijk maar meer intelligent en deskundig dan zij die dezelfde boodschap in vriendelijker en mildere bewoordingen brachten.
Bob Sutton noemt dit experiment op zijn site. Hij concludeert: als je slim over wilt komen kun je dus blijkbaar beter anderen afkraken dan mild zijn: “So, if you want people to think you are smart, apparently you can feed their stereotypes by demeaning others.” Sutton waarschuwt wel dat onderzoek aantoont dat dit gedrag teameffectiviteit en organisatieeffectiviteit kan ondermijnen.
OEF…. op deze pagina’s staan 47 recensies geschreven door mij. Ik ben bang dat ze bijna allemaal positief zijn…… O jee, wat heb ik gedáán!!
4 Reacties
Tja, wat heb je gedáán!? Heb je oprecht je boekkritieken geschreven, naar beste kunnen en zoals je het echt bedoelde? En heb je niet alleen over die boeken gedacht maar ook gevóeld voordat je het opschreef? Dan zou ik verder gewoon lak hebben aan wat je commentaar met anderen doet. Laat je ster schijnen, wat anderen er ook van vinden!
Maar je vraag heeft een andere kant en die zul je misschien ook wel bedoelen.
Het onderzoek waarover is geschreven suggereert dat je met botte commentaren eerder als slim en deskundig wordt gezien. Als je verder leest zie je ook iets wat je waarschijnlijk uit eigen ervaring al lang weet: botte slimmerikken worden ook snel gezien als ondermijnend voor organisatie en/of team. Je hebt ze vast wel eens meegemaakt en wilde niet in hun schoenen staan. Je wilde liefst ook uit hun buurt blijven. Je zag ze graag van het toneel verdwijnen. En dat geld voor de meesten. Kortom, per saldo hoeft een botterik er niets mee op te schieten dat men hem/haar als slim en deskundig ziet. Mensen werken liever – en vooral effectiever – samen met normaal-slimme, sociaal vaardige medemensen voor wie kritiseren geen dwangmatige levenshouding is waarmee ze koketteren, maar niet meer dan een mogelijkheid die ze bewust en met goede maat (effectief voor het grote geheel) weten te hanteren.
Hallo Bakker,
Ja, in dat wereldje is het ook een bekend proces. Met een positieve recensie laat je voor je het weet de verdenking van oppervlakkigheid op je…
Groet,
Coert
Beste Richard,
Weet je wat het is? Ik ken wel degelijk ontzettend veel boeken die ik matig, oninteressant of ronduit slecht vind. Maar ik zal het te doen hebben om over al die boeken te gaan schrijven….. Daar heb ik echt geen zin in. Ik schrijf liever over boeken die me erg interesseren. Vandaar…
Ik ben met je eens wat je verder schrijft. Mij lijkt het een korte termijn strategie om te kiezen voor negativiteit om slim over te komen. Ik zie er geen heil in. Dan maar af en toe voor naief en oppervlakkig aangezien worden… Daar komen we wel overheen.
Dank je voor je reactie.
Coert
Het lijkt me nogal een open deur, Ik hobby zelf in het amateurtoneelwereldje en zelfs spelers die in een afgekraakte voorstelling hebben gespeeld hebben de neiging om met de rescensent mee te gaan “want hij weet natuurlijk wel waar hij het over heeft” terwijl een uitgesproken goede rescensie met argwaan wordt bekeken. Hetzelfde geld op de werkvloer, ook al is iets nog zo goed verlopen, als je geen kritiek kunt vinden/uiten geeft dat minder status dan degene krijgt die altijd wel iets kan vinden.