“De verschuiving van probleemgerichte korte gezinstherapie naar oplossingsgericht werken vond plaats in 1982, op een toevallige manier. Zoals ik mij de gebeurtenis herinner waren er een paar kern leden van de groep achter de spiegel bezig met het formuleren van een interventie boodschap voor een stel dat met hun rebelse tienerdochter was langsgekomen en die geen enkele vooruitgang rapporteerden in de tweede of derde sessie. De vader en de moeder waren alleen geïnteresseerd in het noemen van alle dingen die hun dochter bleef fout doen en dwaalden af van elke vragen over uitzonderingen. De dochter bleef chagrijnig. Die dag zei één van ons achter de spiegel, en er zijn sterke opvattingen over wie het was-: Waarom vragen we hen niet om een lijst te maken van wat ze niet willen veranderen voor de volgende keer?” We stemden allen in en waren aangenaam verrast toen de ouders en de dochter terugkwamen met omvangrijke lijsten van wat ze waardeerden in elkaar. Wat echter meer verrassend was, waren de positieve veranderingen die alle gezinsleden rapporteerden. [...] Deze ontdekking verschoof onze aandacht naar het interview als punt van interventie.”
~Eve Lipchik, Beyond Technique in Solution-focused Therapy, pag. 11
