Timothy Gallwey was tennisleraar in het begin van de jaren zeventig.
Hij had tot zijn verbazing gemerkt dat mensen vaak niet open staan voor advies, zelfs niet wanneer ze daar eerste expliciet om vragen. Een leerling kwam bijvoorbeeld bij hem met de vraag: “Wil je me leren hoe ik mijn backhand kan verbeteren?” Als Gallwey vervolgens uitlegde wat er verkeerd aan zijn of haar backhand was en hoe het anders moest, kreeg hij regelmatig reacties als: “Nee, dat is gewoon mijn stijl van spelen. Zo doe ik dat nou eenmaal.” Gallwey ontwikkelde een methode om mensen tennis te leren waarbij hij niet vertelde wat zij moesten doen (zie Gallwey, 1974, 2000 en deze recensie). In plaats daarvan leerde hij hen om beter waar te nemen wat er gebeurde in hun situatie. Hij merkte dat dit voldoende was voor hen om hun eigen spel te verbeteren. Het voorgaande is bedoeld om te illustereren dat wanneer mensen een vraag om hulp aan jou hebben ze nog niet willen dat hij het stuur van hen overneemt door ze te vertellen wat ze moeten doen. Wanneer je het stuur van ze overneemt, leidt dat er vaak toe dat men zich begint te verzetten en bezwaren gaat aanvoeren tegen je goedbedoelde tips en oordelen. Ook kan het zijn dat men je advies dankbaar lijkt aan te nemen maar dat je later merkt dat men het toch niet heeft opgevolgd. Het is misschien vreemd maar het lijkt waar: mensen hebben vaak niet alleen moeite met ongevraagd advies maar ook met advies waar ze zelf om gevraagd hebben.
Schrijf u in voor de training oplossingsgericht werken in organisaties
