Heb je altijd alles leuk gevonden wat je nu leuk vindt? Vond je altijd elk soort muziek dat je nu mooi vind vindt mooi? Genoot je er altijd van om te doen waar je nu van geniet om te doen? Ik denk dat je deze vragen met ‘nee’ beantwoordt. Blijkbaar ligt wat we leuk vinden niet vast en kan het zich over tijd ontwikkelen. Ik herinner me, het moet meer dan 20 jaar geleden zijn, hoe ik een boek weglegde dat me niet aansprak om ik het heel saai en abstract vond. Ik was erg verbaas toen ik, een paar jaar later, merkte dat ik het boek aan het lezen was en bij mezelf dacht hoe geweldig ik het vond. Het viel me op hoe zeer mijn manier van kijken blijkbaar veranderd was en hoe mijn idee van wat interessant was blijkbaar anders was geworden.
Om te begrijpen wat er gebeurd was dacht ik er even verder over na. Tot dan toe had ik altijd min of meer gedacht dat de interessantheid van dingen een relatief stabiel kenmerk van die dingen was. Blijkbaar is dat niet zo. Wat had het boek dat eerst so saai was nu interessant gemaakt? In de tussenliggende jaren had ik veel over het onderwerp nagedacht en er meer kennis over vergaard. Voor die tijd was de kloof tussen mijn kennis en de inhoud van het boek zo groot dat het lezen ervan mij ontmoedigde en niet aansprak. Na enkele jaren was de situatie heel anders. Het boek bood me nu antwoorden op vragen die ik intussen over het onderwerp gevormd had.
Ik merkte hoe groot het verschil was om het boek te moeten lezen terwijl ik het oninteressant vond het om het te willen lezen omdat ik het interessant vond. De eerste ervaring was demotiverend en zwaar, de later ervaring was motiverend en leuk. Ik besloot om te proberen dit inzicht toe te passen. Ik besloot me te richten op het lezen van dingen die me echt interesseerden en wanneer iets me niet interesseerde dit terzijde te leggen waarbij ik soms dacht: “Misschien ben ik hier niet aan toe, misschien zal ik dit later meer waarderen – of niet.” Door deze eenvoudige regel toe te passen werd lezen zelf veel leuker voor mij. Ik merkte dat ik mezelf had geleerd om lezen leuker te gaan vinden. Ook verbreedde mijn interesse in onderwerpen zich geleidelijk aan.
Als wat we interessant vinden niet vastligt en als het open voor ontwikkeling is, kun je je afvragen: in welke mate kunnen we kiezen wat graag leuk zou willen leren vinden. En hoe zouden we zo’n keuze maken? Eén criterium voor het kiezen wart we leuk zouden willen leren vinden is door mensen te volgen die we bewonderen. Als iemand die jij bewondert, een autoriteit, houd van de componist Shostakovich dan kun je besluiten om ook veel te gaan luisteren naar de muziek van deze componist zodat je hem ook kunt leren waarderen. Na enige tijd ga je de componist misschien ook waarderen. Maar het kan ook zijn dat je merkt dat dat niet gebeurt. Dan heb je een keuze. Ga je verkondigen dat je de componist niet waardeert of doet je net alsof dat wel zo is om een beetje te lijken op de persoon die je bewondert? Of denk je misschien dat je er nog niet aan toe bent om Shostakovich te begrijpen en zeg je tegen jezelf dat je hem later misschien zult gaan waarderen (of niet)?
Nou ja, terug naar mijn twee vragen: 1) in welke mate kunnen we kiezen wat we graag leuk zouden willen leren vinden? en 2) als we dat kunnen hoe zouden we dan moeten kiezen wat we graag leuk zouden willen leren vinden?
Mijn vraag aan jou is: wat zou jij graag leuk willen leren vinden?
Tags: competentie, groei, interesse, leren, leuk, motivatie
2 Reacties
Beste Marianne,
De angst dat je de weg niet zult vinden levert jou zoveel stress op dat het alle plezier bij voorbaat verknalt.
Hoe heb je ooit geleerd de bekende weg te gaan?
Groet,
Joke van Galen
Ik zou graag willen leren om het leuk te vinden als ik op bezoek moet op een mij onbekend adres. De stress over de angst dat ik het niet zal kunnen vinden maakt dat ieder plezier dat ik aan het bezoek zou kunnen beleven van te voren is vergald. Benieuwd of je daar een oplossing voor hebt die verder gaat dan “schaf een TomTom aan”. Het is namelijk geen technisch maar een diepgeworteld, structureel probleem.