Mijn vader, Fred Visser, werd geboren in 1934 en maakte als kind in Den Haag de hongerwinter mee. Op mijn verzoek schreef hij de afgelopen 10 jaar korte verhaaltjes over hoe het was in zijn jeugd in de oorlogstijd. Dit vroeg ik hem naar aanleiding van de volgende situatie die we ooit meemaakten. Mijn ouders en mijn gezin en ik liepen eens over straat, het zal een jaar of 10 geleden geweest zijn, toen een van mijn kinderen vroeg om ‘iets lekkers’; het zal snoep of ijs geweest zijn. In poging tot verantwoordelijk ouderschap probeerde ik de drang naar zoetigheid te ontmoedigen en ik hoorde mezelf aan mijn vader vragen wat voor snoep hij zoal at als klein kind. “Snoep?”, vroeg mijn vader? “Nou dat was er niet zoveel hoor.”
Vervolgens vertelde hoe hij ooit, als kleine jongen, tijdens de oorlog, zag dat er een voedseldropping plaatsvond. Het pakketje hing aan een parachuutje en werd door de wind enkele straten verder gedreven. Mijn vader en zijn broer Leo gingen erachteraan. Eenmaal aangekomen bij het huis waar het pakketje terecht was gekomen zagen zij dat de bewoners al begonnen waren met het uitdelen van wat er in het pakketje zat. Mijn vader een Leo hadden beiden iets weten te bemachtigen. Mijn vader had een stuk chocola gekregen dat hij al bijna ophad toen hij thuiskwam. Mijn oma vroeg, toen ze thuiskwamen, aan Leo: “En, wat heb jij gekregen?” “Een rare oranje bal”, zei Leo, mopperend. Het was een sinaasappel. Zoiets had Leo (5) nog nooit gezien.”
Onvoorstelbaar! Nog nooit een sinaasappel gezien … Op dat moment realiseerde ik me hoe weinig ik wist over die tijd van mijn vaders jeugd. Laat staan hoe weinig mijn kinderen er van wisten. Vanaf dat moment heb ik mijn vader gevraagd om verhaaltjes te schrijven. Nu is er het boek Zondagse wandelingen waarin 69 korte verhalen zijn gebundeld. Veel van die verhalen gaan over de zijn vroege jeugd maar er zijn ook verhalen van later, onder andere schetsen uit Frankrijk, waar mijn ouders nu jaarlijks de helft van het jaar doorbrengen.
Zondagse Wandelingen is een uitgave van Ter Verpoozing uit Peize. Het boek kost € 15,00 en is te bestellen via e-mail afvpeize@gmail.com.
In 2007 schreef Garry Kasparov, één van de grootste schakers aller tijden, het boek Waarom het leven op schaken lijkt. In dat boek kijkt hij terug op zijn carrière en maakt hij de vergelijking tussen het leven en het schaakspel. Het boek bevat een aantal inspirerende uitspraken. Ik heb er een aantal op een rijtje gezet:
In de post Overdiagnosed: too much diagnosis is turning more and more of us into patients schreef ik over een boek van H. Gilbert Welch dat ingaat op een groot probleem in de gezondheidszorg. Dat probleem is dat het steeds vaker voorkomt dat artsen patiënten diagnostiseren en behandelen terwijl er geen sprake is van symptomen. De perverse situatie is dat ons gezondheidszorgsysteem vaak gezonde mensen tot patiënten maakt. Als één van de drijvende krachten achter deze praktijken wijst Welch op de commercialisering van de geneeskunde die hij een corrumperende kracht noemt. Hier is een citaat uit dat bericht:
Gisteren stuurde een collega me een e-mail waarin hij schreef over hoe het gedrag van managers vaak inconsistent is met de waarden die ze zeggen te hebben. Hij schreef dat het de rol van HR-professionals is om hen hierop te wijzen en om hen een spiegel voor te houden om ze aan te moedigen om te reflecteren op de inconsistentie tussen hun waarden en hun gedragingen. Mijn collega vroeg me naar mijn gedachten over dit onderwerp.
Dit is wat ik hem terugschreef:
Bob Sutton noemt op zijn site een interessant interview met Mark Templeton (foto) waarin deze enkele wijze opmerkingen maakt over leiderschap (zie bijvoorbeeld deze en deze). Sutton noemt ook een onderzoek naar leiderschap dat laat zien -in de woorden van Sutton – dat hoewel groepen de neiging hebben om mensen met grote monden te kiezen om te leiden de minder opdringerige en extraverte leiders over het algemeen de meer effectieve teams leiden – ten minste wanneer de teams bestaan uit proactieve leden. Hier is meer informatie over dat onderzoek:
Er is een nieuw Duits boek verschenen met herinneringen aan Steve de Shazer en Insoo Kim Berg (pioniers van de oplossingsgerichte aanpak): Begegnungen mit Steve de Shazer und Insoo Kim Berg. In het boek delen vele bekende oplossingsgerichte pioniers hun persoonlijke herinneringen aan hen (zoals Eve Lipchik, Wally Gingerich, Gale Miller, Peter De Jong en vele anderen).
Deze video, die geïnspireerd was op een hoofdstuk van Reeve en Assor (2011), legt uit hoe zowel structuur als individuele autonomie belangrijk zijn in sociale systemen. Structuur kan samenhang, duidelijkheid en efficiëntie bieden; autonomie is een universele psychologische behoefte die (als hij vervuld wordt) bijdraagt aan welbevinden en goed functioneren. Structuur en individuele autonomie kunnen worden gezien als concurrerende doelen maar dit hoeft niet zo te zijn. Ze kunnen gecombineerd worden. Wanneer dit gebeurt kunnen de voordelen van beide worden geplukt. De vraag is dus: hoe kun je dit voor elkaar krijgen?
Op deze site blogt Coert Visser over de toepassing van de oplossingsgerichte benadering in organisaties.
Laatste reacties
Hallo Irene, Bedankt voor je reactie. Dit stroomdiagram is gebaseerd op onze aanpak v…
reactie op: Oplossingsgericht stroomdiagramBeste Coert en Gwenda, Is dit stroomdiagram een (wellicht verbeterde) versie van de …
reactie op: Oplossingsgericht stroomdiagramInderdaad Ed heeft de eerste stap gezet naar een betere vergadercultuur, maar hij is …
reactie op: Medewerkers betrekken bij het verbeteren van de vergaderingen