Rubriek Cases

Steven, een manager van een woonbedrijf, signaleerde een probleem met betrekking tot de verhuurleegstand. De leegstand in de huizen van dit woonbedrijf was te hoog, wat veel geld kostte. Wanneer de ene huurder uit zijn huis ging, duurde het soms wel een paar maanden voordat een volgende huurder het huis betrok. Hij had het probleem al eens eerder gesignaleerd in de afdelingsvergadering. Toen had hij gezegd: ‘Mensen, onze verhuurleegstand is veel te hoog. We doen het wat dat betreft veel slechter dan vergelijkbare woonbedrijven. Kom op, dat moet echt beter kunnen. Ik verwacht dat we daar met zijn allen wat aan gaan doen.’ Steven was niet zo tevreden over de reacties. Een van de teamleden had bijvoorbeeld gezegd: ‘Ik weet echt wel dat dat een probleem is, maar we werken hier keihard en doen echt ons best. Dat mag ook wel eens gezegd worden, of niet?’ Na enig gepraat en door zijn waardering te uiten wist Steven de sfeer weer aardig om te buigen, maar oplossingen voor het probleem leverde deze vergadering niet op.

• Tweet

Ik ontving deze interessante reactie van Niklas Tiger uit Zweden:

Ik lees je blog al een tijdje en ik hij spreekt me erg aan. Jouw manier om oplossingsgericht werken begrijpelijk te maken is briljant! Ik ben bezig met het implementeren van oplossingsgerichte vaardigheden in mijn organisatie, een IT organisatie in het noorden van Zweden met ongeveer 30 medewerkers.  We hebben al een tijd lang last van een probleem dat met de jaren steeds wat groter is geworden. We hebben het al een aantal keren proberen aan te pakken (maar we zijn er nooit in geslaagd om ‘het beest te temmen’). Het is een extreem complexe IT-gerelateerde uitdaging waarbij ontzettend veel verschillende technologie, processen en mensen nodig zijn. Het is ook zo dat het bijna elk aspect van onze professionele vaardigheden raakt en bijna iedere medewerker in het bedrijf. Recent kwamen we op het punt dat het probleem zo groot was geworden dat we dachten dat NOOIT in staat zouden zijn om er oplossingen voor te vinden – het zou tijd, inspanning, energie, geld vergen en een project zo enorm groot dat we ons niet eens voor konden stellen wie het zou willen proberen … Overweldigen is een understatement. 

• Tweet

Gastbericht door Mirjam Fortuin

Binnen mijn werk heb ik veel te maken met ouders van ”probleem” gezinnen. Deze ouders hebben vaak al jarenlange ervaring met hulpverlening en zijn hierdoor gewend om vooral te praten over de problemen die ze hebben en over wat er allemaal niet goed gaat. Tijdens kennismakingsgesprekken voor Intensieve Orthopedagogische Gezinsbehandeling (IOG) beginnen deze ouders dan ook vaak meteen te praten over wat er thuis allemaal mis is. We luisteren dan aandachtig naar wat ze zeggen, want deze problemen moeten immers serieus genomen worden, dat is veelal ook de reden dat ze bij ons terecht zijn gekomen.

• Tweet

“De diëtiste heeft me naar huis gestuurd met een opdracht. Ik moet opschrijven hoe ik mezelf over vijf jaar zie met mijn eetverslaving en hoe mijn leven eruitziet over dertig jaar zónder eetverslaving. Ik begin met het laatste en ben zo klaar: ik heb het fijn met mijn zoon en mijn toekomstige kleinkinderen, ik maak plezier met mijn vriendinnen en ook al ben ik 90 jaar, ik heb nog steeds leuk werk. Maar dan die andere schrijfopdracht. Ik heb geen idee. Ik zie niets voor me. Nou ja, ik zie natuurlijk wel iets voor me. Ik weet dat als ik zo doorga, ik er over een paar jaar niet meer zal zijn. Ik kan het niet opschrijven. Ik stop het briefje met de opdracht weg in een schriftje. Als ik ‘s avonds in bed lig, constateer ik dat ik vandaag geen vreetbui heb gehad. Voor het eerst in bijna vijftig jaar. Ik zal noot meer een vreetbui hebben. Ik zal over een week voorzichtig op de hometrainer gaan zitten. Over een jaar zal ik 33 kilo zijn afgevallen en een andere vrouw zijn. Een vrouw die zich bewust is van wie ze is en niet alleen maar doet wat anderen willen. Ik zal nee kunnen zeggen. Over een jaar ben ik mezelf geworden.”

Bron: Libelle 39, 2010. pag. 35.

• Tweet

Hoe we onze aandacht richten op dingen bepaalt in belangrijke mate hoe goed het met ons gaat. Onderzoek naar neuroplasticiteit laat zien dat we, iedere keer dat we onze aandacht ergens op richten, structureel veranderen, al is het maar een klein beetje. Wanneer we gewoontes vormen in de manier waarop we onze aandacht richten of bepaalde dingen dan heeft dat lange termijn consequenties voor ons leven. Er kunnen ook onmiddellijke consequenties zijn van hoe we onze aandacht richten. Psychologisch onderzoek laat bijvoorbeeld zien dat een deel van de reden dat mensen depressief zijn te maken heeft met een onvermogen om hun aandacht op iets anders te richten. 

• Tweet

Gastbijdrage van Peter Musschoot

Onlangs vroeg een multinational een collega en mij om een energieke activiteit te begeleiden van welgeteld één uur. Het doel was om de aftrap te geven van dag twéé van een workshop van in totaal drie dagen voor uiteenlopende HR experten en HR Managers. We besloten om een hele interactieve oefening van Peter Szabo uit te werken, die ik had leren kennen via mijn vrienden en collega’s van Ilfaro. Dit is wat volgde:

Nadat we als goede gastheren de deelnemers hadden verwelkomd en een hypnotisch wandeloefeningetje gedaan hadden, vroegen we hen om zich in te delen in vijf subgroepjes van drie.

• Tweet

• Tweet

Gastbijdrage van Wilma van der Vaart en Wim Joosen

Verslag van een boeiende OGW reis

In de NOAM nieuwsbrief 100 van 2009 maakten we melding dat Traverse, organisatie voor Maatschappelijk Welzijn in Z.W. Brabant,’ op reis’ zou gaan om een OGW (oplossingsgericht werken) traject op te starten. 1 maart 2009 was de kick-off en op 1 maart 2011 genoten we van de aankomst met alle medewerkers. Doel van de reis was: leren oplossingsgericht te werken en dit (samen) te implementeren in de organisatie om daarmee de hulp- en dienstverlening kwalitatief op een hoger peil te brengen en waar mogelijk korter te werken.

• Tweet

Oplossingsgerichte gesprekken draaien om het nut voor de cliënt. Een type vragen dat gebruikt wordt om dit te bereiken is de zogenaamde nuttigheidsvraag. Het nut van deze vragen is uiteraard om gesprekken voor cliënten zo nuttig mogelijk te laten zijn. Oplossingsgerichte coaches stellen nuttigheidsvragen aan het begin van gesprekken, tijdens gesprekken en aan het eind van gesprekken. Door nuttigheidsvragen te stellen wordt het gemakkelijk voor mensen om zich te concentreren op wat ze willen dat het gesprek gaat opleveren. Het helpt hen om zich hun doelen te herinneren en het gesprek aan deze doelen te koppelen. De vraag heeft een activerend effect.

Nu we het over nut hebben, hier zijn twee enigszins tegenintuïtieve gedachten over nut.

• Tweet