Gastbericht door Mirjam Fortuin Binnen mijn werk heb ik veel te maken met ouders van ”probleem” gezinnen. Deze ouders hebben vaak al jarenlange ervaring met hulpverlening en zijn hierdoor gewend om vooral te praten over de problemen die ze hebben en over wat er allemaal niet goed gaat. Tijdens kennismakingsgesprekken voor Intensieve Orthopedagogische Gezinsbehandeling (IOG) beginnen [...]
“De diëtiste heeft me naar huis gestuurd met een opdracht. Ik moet opschrijven hoe ik mezelf over vijf jaar zie met mijn eetverslaving en hoe mijn leven eruitziet over dertig jaar zónder eetverslaving. Ik begin met het laatste en ben zo klaar: ik heb het fijn met mijn zoon en mijn toekomstige kleinkinderen, ik maak plezier met mijn vriendinnen en ook al ben ik 90 jaar, ik heb nog steeds leuk werk. Maar dan die andere schrijfopdracht. Ik heb geen idee. Ik zie niets voor me. Nou ja, ik zie natuurlijk wel iets voor me. Ik weet dat als ik zo doorga, ik er over een paar jaar niet meer zal zijn. Ik kan het niet opschrijven. Ik stop het briefje met de opdracht weg in een schriftje. Als ik ‘s avonds in bed lig, constateer ik dat ik vandaag geen vreetbui heb gehad. Voor het eerst in bijna vijftig jaar. Ik zal noot meer een vreetbui hebben. Ik zal over een week voorzichtig op de hometrainer gaan zitten. Over een jaar zal ik 33 kilo zijn afgevallen en een andere vrouw zijn. Een vrouw die zich bewust is van wie ze is en niet alleen maar doet wat anderen willen. Ik zal nee kunnen zeggen. Over een jaar ben ik mezelf geworden.”
Bron: Libelle 39, 2010. pag. 35.
Hoe we onze aandacht richten op dingen bepaalt in belangrijke mate hoe goed het met ons gaat. Onderzoek naar neuroplasticiteit laat zien dat we, iedere keer dat we onze aandacht ergens op richten, structureel veranderen, al is het maar een klein beetje. Wanneer we gewoontes vormen in de manier waarop we onze aandacht richten of bepaalde dingen dan heeft dat lange termijn consequenties voor ons leven. Er kunnen ook onmiddellijke consequenties zijn van hoe we onze aandacht richten. Psychologisch onderzoek laat bijvoorbeeld zien dat een deel van de reden dat mensen depressief zijn te maken heeft met een onvermogen om hun aandacht op iets anders te richten.
Gastbijdrage van Peter Musschoot
Onlangs vroeg een multinational een collega en mij om een energieke activiteit te begeleiden van welgeteld één uur. Het doel was om de aftrap te geven van dag twéé van een workshop van in totaal drie dagen voor uiteenlopende HR experten en HR Managers. We besloten om een hele interactieve oefening van Peter Szabo uit te werken, die ik had leren kennen via mijn vrienden en collega’s van Ilfaro. Dit is wat volgde:
Nadat we als goede gastheren de deelnemers hadden verwelkomd en een hypnotisch wandeloefeningetje gedaan hadden, vroegen we hen om zich in te delen in vijf subgroepjes van drie.
Gastbijdrage van Wilma van der Vaart en Wim Joosen
Verslag van een boeiende OGW reis
In de NOAM nieuwsbrief 100 van 2009 maakten we melding dat Traverse, organisatie voor Maatschappelijk Welzijn in Z.W. Brabant,’ op reis’ zou gaan om een OGW (oplossingsgericht werken) traject op te starten. 1 maart 2009 was de kick-off en op 1 maart 2011 genoten we van de aankomst met alle medewerkers. Doel van de reis was: leren oplossingsgericht te werken en dit (samen) te implementeren in de organisatie om daarmee de hulp- en dienstverlening kwalitatief op een hoger peil te brengen en waar mogelijk korter te werken.
Oplossingsgerichte gesprekken draaien om het nut voor de cliënt. Een type vragen dat gebruikt wordt om dit te bereiken is de zogenaamde nuttigheidsvraag. Het nut van deze vragen is uiteraard om gesprekken voor cliënten zo nuttig mogelijk te laten zijn. Oplossingsgerichte coaches stellen nuttigheidsvragen aan het begin van gesprekken, tijdens gesprekken en aan het eind van gesprekken. Door nuttigheidsvragen te stellen wordt het gemakkelijk voor mensen om zich te concentreren op wat ze willen dat het gesprek gaat opleveren. Het helpt hen om zich hun doelen te herinneren en het gesprek aan deze doelen te koppelen. De vraag heeft een activerend effect.
Nu we het over nut hebben, hier zijn twee enigszins tegenintuïtieve gedachten over nut.
“Dus je wilt graag dat het goed zal gaan … Waaraan ga je straks merken dat het goed gaat?” Ik ben als HR adviseur ingehuurd door een klein bedrijf. Een medewerker is uitgevallen met psychische klachten en ik bespreek de werkhervatting met hem. Tot zo’n 2 jaar geleden had ik die vraag nooit op deze effectieve manier kunnen stellen. Ik kan mijn haren wel uit mijn kop trekken als ik denk aan alle gesprekken die ik heb gevoerd en die ik zoveel beter had kunnen voeren. En wat geniet ik nu elke dag van het Oplossingsgericht Werken! In HR (Human Resources, ook wel Personeel en Organisatie) is dat nog een beetje pionieren; oude instrumenten Oplossingsgericht gaan toepassen. Bijvoorbeeld als het gaat om ziekteverzuimbegeleiding in organisaties.
Joeri El Hamizi is een coach in Antwerpen die zich momenteel vooral richt op leidinggevende dertigers in de profit sector en begeleidt ook (cultuur-)veranderingstrajecten van bedrijven en grotere groepen. Op ons verzoek doet hij verslag over een recente case. Een cliënte van hem heeft een stevig conflict met een collega gehad. Twee maanden geleden had hij een gesprek met haar. Kort na dat gesprek waarin ze veel klaagde over haar situatie, viel ze uit van haar werk en sindsdien zat ze thuis. Joeri: “Als persoon is ze is onzeker over zichzelf, overreageert meestal, is emotioneel en heeft moeite om goeie contacten te leggen met de man van het conflict. Ze negeert hem of is er afkerig van…dit is ondertussen wederzijds. Na ons eerste gesprek (daarvoor nog wel een intake) is ze 3 maanden van de radar verdwenen..”
door Karin Mastenbroek, ROOD maakt verbinding
karin@verbindingmetrood.nl
http://nl.linkedin.com/in/karinmastenbroek
Begin dit jaar werd ik door een ondernemer van een klein bedrijf gevraagd met haar team van negen personen aan de slag te gaan. Ze hadden een onrustig jaar achter de rug, met medewerkers die het team – al dan niet gewenst – verlaten hadden en een goede klant die wegviel. De doelstelling van de ondernemer was “dat er weer een positieve vibe in het bedrijf komt. Alle afdeling(kjes) binnen het team moeten goed op elkaar worden afgestemd zodat we lekker werken als een geoliede machine. Een sprankelend team, dat is waar ik naar toe wil groeien zodat mijn doelstellingen met het bedrijf bereikt kunnen worden”. Hieronder volgt vrij gedetailleerd hoe ik het teamcoachingstraject vormgegeven heb. Tijdens de tweede bijeenkomst voltrok zich een klein wondertje, waar ik me nu nog steeds over verbaas…..
Op deze site blogt Coert Visser over de toepassing van de oplossingsgerichte benadering in organisaties.

Laatste reacties
Een heel mooi en herkenbaar stukje voor mij als scientist-practitioner! Dank!…
reactie op: 5 Suggesties om een vaardige oplossingsgerichte professional te wordenHallo Coert, Jouw bericht op twitter plopte op, omdat ik #epigenetica volg. Ik zie …
reactie op: Is epigenetica relevant voor oplossingsgericht werken?Dit boek komt ook in mijn lijstje te staan. Ik werd al erg enthousiast van zijn betoo…
reactie op: Nieuw boek van Robert Frank: The Darwin Economy