Dit onderwerp lijkt off topic maar is dat wellicht niet … Ik lees nu een boek over Epigenetica. Dit is een nieuw onderzoeksveld binnen de moleculaire genetica dat draait om de ontdekking dat bepaalde chemische stoffen die aan DNA gekoppeld kunnen zijn het gedrag van genen kunnen veranderen. Deze genenregulerende stoffen kunnen lange termijn effecten hebben [...]
Oplossingsgerichte principes en technieken, oorspronkelijk ontwikkeld in de psychotherapie, hebben in het afgelopen decennium hun weg gevonden naar coaching. Terwijl een evidence-base met betrekking tot oplossingsgerichte therapie al van de grond aan het komen is, is er nog weinig onderzoek gedaan naar de effectiviteit van oplossingsgerichte coaching (een onderzoeker die hier al wel interessant onderzoek naar doet is Anthony Grant). Het is belangrijk dat er ook een evidence base van oplossingsgerichte coaching wordt gebouwd. Individuele cliënten, opdrachtgever-organisaties en de maatschappij in brede zin verwachten terecht dat oplossingsgerichte professionals niet alleen interventies ontdekken maar ook rechtvaardigen wat zij doen door hun methode wetenschappelijk te onderzoeken.
Standaard effectiviteitsonderzoek wordt gedaan met gerandomiseerde gecontroleerde experimenten waarbij de behandeling waarin de onderzoeken behandeling wordt vergeleken met een referentiebehandeling en met een controlegroep. Een recente review vat de beperkte hoeveelheid van dit type onderzoek naar de effectiviteit van coaching samen. Effectiviteitsonderzoek naar coaching staat nog in de kinderschoenen. Hoewel het gerandomiseerd onderzoek met controlegroep onmisbaar is, is het niet het enige nuttige soort onderzoek en is het niet zonder zwaktes. Om te beginnen vereist dit soort onderzoek algemeen vereiste definities van de behandelingen (/coachingsaanpakken) die worden onderzocht. Dit soort onderzoek wat verschillende aanpakken met elkaar vergelijkt zegt wel iets over de relatieve effectiviteit van deze aanpakken maar zegt niet veel over de relatieve bijdrage van de verschillende bestanddelen van deze aanpakken omdat deze niet apart worden onderzocht in dit soort experimenten maar alleen in combinatie met elkaar worden bekeken.
Eerder schreef ik al enkele malen over de ondergang van het genetisch determinisme (zie Bye bye genetic determinism en Exit genetic determinism). Er is een nieuw boek verschenen dat recente ontwikkelingen behandelt in het onderzoek naar moleculaire genetica. In dit bericht geef ik aan de hand van enkele citaten uit het boek een indruk van de ontwikkelingen binnen dit veld: Challenging genetic determinism.
Gastbericht door Paolo Terni, oplossingsgerichte coach in Sacramento, San Francisco Bay Area, CA, USA
Eén van de kernprincipes van oplossingsgericht werken is dat ‘de actie in de interactie zit’ zoals Mark McKergow en Paul Z Jackson het briljant hebben uitgedrukt. Dit betekent dat we betekenis en oplossingen ‘co-construeren’ in de interactie. Maar hoe? Dit is waar micro-analyse in het verhaal komt. Micro-analyse, gepionierd en uitgebreid toegepast door Janet Beavin Bavelas en haar onderzoeksgroep van de Universiteit van Victoria, wordt gedefinieerd als ‘het gedetailleerde en betrouwbare onderzoek van de observeerbare communicatie-sequenties die plaatsvinden, van moment tot moment in de dialoog.
Intelligence: New findings and theoretical developments
By Richard Nisbett, Joshua Aronson, Clancy Blair, William Dickens, James Flynn, Diane Halpern, and Eric Turkheimer
American Psychologist, Jan 2 , 2012
We review new findings and new theoretical developments in the field of intelligence. New findings include the following: (a) Heritability of IQ varies significantly by social class. (b) Almost no genetic polymorphisms have been discovered that are consistently associated with variation in IQ in the normal range. (c) Much has been learned about the biological underpinnings of intelligence. (d) “Crystallized” and “fluid” IQ are quite different aspects of intelligence at both the behavioral and biological levels. (e) The importance of the environment for IQ is established by the 12-point to 18-point increase in IQ when children are adopted from working-class to middle-class homes. (f) Even when improvements in IQ produced by the most effective early childhood interventions fail to persist, there can be very marked effects on academic achievement and life outcomes.
Can Everyone Become Highly Intelligent? Cultural Differences in and Societal Consequences of Beliefs about the Universal Potential for Intelligence
by Krishna Savani, Aneeta Rattan, N. V. R. Naidu, and Carol S. Dweck (2011)
Abstract: We identify a novel dimension of people’s beliefs about intelligence: beliefs about the potential to become highly intelligent. Studies 1-3 found that in U.S. American contexts, people tend to believe that only some people have the potential to become highly intelligent. In contrast, in South Asian Indian contexts, people tend to believe that most people have the potential to become highly intelligent. To examine the implications of these beliefs, Studies 4-6 measured and manipulated Americans’ beliefs about the potential for intelligence and found that the belief that everyone can become highly intelligent predicted increased support for policies that distribute resources more equally across advantaged and disadvantaged social groups. These findings suggest that the belief that only some people have the potential to become highly intelligent is a culturally shaped belief, one that can lead people to oppose policies aimed at redressing social inequality. Lees meer
Mini Survey about what solution-focused coaches do – The purpose of this mini-survey is to learn what solution-focused coaches do and do not do. Would you please participate so that you can help us? If you are personal or a business coach we ask you to answer the questions below. This will probably take you about 5 – 10 minutes. Go to the survey.
Testing the Association between Solution-Focused Coaching and Client Perceived Coaching Outcomes
Visser, C.F. (2011). Testing the Association between Solution-Focused Coaching and Client Perceived Coaching Outcomes. InterAction 3 (2), 9-27
Dit artikel beschrijft een onderzoek naar de samenhang tussen oplossingsgerichte gedragingen van coaches en hoe cliënten de resultaten van de coaching beleven. Een internet-enquête werd afgenomen bij 200 cliënten van coaches. De enquête bestond uit een lijst van 28 gedragingen van coaches waarvan er 14 oplossingsgericht waren; de overige items beschreven gedragingen die oplossingsgerichte coaches bewust achterwege laten. Aan cliënten werd ook gevraagd hoe effectief de coaching in hun ogen was geweest. Oplossingsgerichte coachgedragingen bleken sterk samen te hangen met positieve coachingsresultaten. Niet-oplossingsgerichte coachingsgedragingen waren matig negatief gecorreleerd aan coachingsresultaten. Een multiple regressie analyse gaf inzicht in welke specifieke coachingsgedragingen voorspellend van coachingssucces waren. Het artikel sluit af met enkele beschouwingen over de implicaties van de studie en met suggesties voor vervolgonderzoek.
Ik ontving een interessante reactie op mijn post Twee dimensies van rationaliteit: “Is oplossingsgericht werken niet gebaseerd op het constructivisme? Misschien ben ik te radicaal maar in dat geval zou dat betekenen dat er niet zo iets bestaat als “wat waar is” (om preciezer te zijn: wat waar is is onweetbaar omdat ieder soort kennis geconstrueerd wordt in je eigen gedachten). Dus komt het neer op “wat werkt” en “wat jij ervaart als waar” (wat betekent dat iemand anders iets misschien op een andere manier heeft ervaren, “waar in andere opzicht of zelfs onwaar vanuit hun gezichtspunt).”
Mijn antwoord is: Bedankt voor je reactie. Ja, een van de belangrijke inspiraties voor de mensen die oorspronkelijk oplossingsgericht werken hebben beschreven was het sociaal constructivisme / sociaal constructionisme, wat populaire filosofische perspectieven waren in die tijd. Deze kennistheorieën kijken naar hoe sociale verschijnselen zich ontwikkelen in sociale contexten. Sommige mensen die geïnspireerd zijn door deze ideeën denken dat objectieve waarheid niet kenbaar is voor ons. Anderen stellen zelfs dat objectieve werkelijkheid niet bestaat. Die mensen kunnen bijvoorbeeld zeggen dat er niet één waarheid is maar dat er vele waarheden zijn of ze kunnen zelfs het hele idee van waarheid en realiteit verwerpen.
Over deliberate practice
Ik heb veel geschreven over deliberate practice. Onderzoekers hebben laten zien dat er een gebrek aan bewijs is voor de stelling dat natuurlijke aanleg de belangrijkste bepaler van topprestaties is. Zij hebben ontdekt dat, in plaats daarvan, de hoeveelheid tijd die een individu heeft geoefend en de manier waarop hij of zij heeft geoefend, wel van cruciaal belang is. (Lees meer over deliberate practice hier en hier). Recent zijn er twee artikelen gepubliceerd over het relatieve belang van respectievelijk deliberate practice en ‘talent’ voor het bereiken van hoge niveaus van functioneren. Ten eerste was er het artikel Deliberate Practice Is Necessary but Not Sufficient to Explain Individual Differences in Piano Sight-Reading Skill door E. Meinz en D. Hambrick. Ten tweede was er het artikel Deliberate Practice: Necessary But Not Sufficient door G. Campitelli en F. Gobet. Werpen deze artikelen een nieuw licht op hoe belangrijk deliberate practice is? Maken ze het nodig om terug te keren naar het idee dat uiteindelijke aangeboren talenten toch doorslaggevend zijn voor toppresteren? Hebben de auteurs van deze twee artikelen het ongelijk van Anders Ericsson en zijn collega’s aangetoond? Nee. Ik zal uitleggen waarom dat niet zo is.
Op deze site blogt Coert Visser over de toepassing van de oplossingsgerichte benadering in organisaties.

Laatste reacties
Een heel mooi en herkenbaar stukje voor mij als scientist-practitioner! Dank!…
reactie op: 5 Suggesties om een vaardige oplossingsgerichte professional te wordenHallo Coert, Jouw bericht op twitter plopte op, omdat ik #epigenetica volg. Ik zie …
reactie op: Is epigenetica relevant voor oplossingsgericht werken?Dit boek komt ook in mijn lijstje te staan. Ik werd al erg enthousiast van zijn betoo…
reactie op: Nieuw boek van Robert Frank: The Darwin Economy