Rubriek Onderzoek

In het bericht Losing the surplus problem, stelde ik dat mensen die zich slecht voelen vaak last hebben van een surplusprobleem. Hun primaire probleem is dat zij zich slecht voelen; hun secundaire probleem is dat zij zich slecht voelen over het feit dat zij zich slecht voelen. Ze zien het feit dat zij zich slecht voelen als een probleem. Dit kan komen doordat ze denken dat het feit dat zij zich slecht voelen hen abnormaal maakt. In het genoemde bericht leg ik uit dat het niet vreemd is dat mensen denken dat anderen minder problemen hebben dan zij. Eén reden hiervoor kan zijn dat interne spanningen aan de buiten kan vaak moeilijk te zien zijn. Als mensen problemen hebben zullen ze in het algemeen proberen in het openbaar toch een vrolijk, of op zijn minst neutrale gezichtsuitdrukking te hebben. We dragen niet graag onze ellende uit richting de buitenwereld. Van een afstandje zien mensen er vaak vrij rustig en beheerst uit.

• Tweet

In 2002 schreef ik twee korte artikelen over criminaliteitsbetrijding. In Een eenvoudigere weg naar veiligheid (1) beschrijf ik hoe in de negentiger jaren de New Yorkse politie er in geslaagd is om binnen enkele jaren de criminaliteit enorm terug te brengen, niet zoals velen denken, door ‘zero tolerance’ maar door een specifiekere aanpak van onder andere het verwijderen van graffiti en het bestrijden van zwartrijden in de metro. Het tweede artikel, Een eenvoudigere weg naar veiligheid (2), is een pleidooi voor een gericht preventief fouilleer beleid en een kritiek op de zogenaamde ‘waterbedtheorie’ die in het artikel wordt beschreven als een fatalistische selffulfilling prophecy. Beide artikelen hebben met elkaar gemeen dat ze een pleidooi vormen voor een aanpak van criminaliteitsbestrijding van aanpakken en volhouden en van het afschudden van fatalisme. Dit jaar verscheen er een belangrijke publicatie over criminaliteitsbestrijding, Mark Kleimans boek When Brute Force Fails: How to Have Less Crime and Less Punishment. Hieronder poog ik het pleidooi in zijn boek samen te vatten in de hoop dat zijn aanpak in Nederland meer bekendheid zal krijgen en toegepast zal gaan worden.

• Tweet

Professor Claude Steele is een sociaal psycholoog die onderzoek heeft gedaan naar hoe stereotypen onze prestaties kunnen beïnvloeden. Ik interviewde hem over zijn boek Whistling Vivaldi: And Other Clues to How Stereotypes Affect Us.

Lees het  interview hier >>

• Tweet

Zoals ik al diverse keren heb geschreven helpt de oplossingsgericht aanpak bij het bouwen van een brug tussen succes in het verleden succes in de toekomst. Ik heb gesuggereerd dat wanneer een cliënt in staat is om een beschrijving te geven van zijn of haar gewenste toekomst hij of zij dat doet door de putten uit positieve herinneringen. Want hoe kunnen we verlangen naar iets waar we geen kennis over hebben en geen ervaring mee hebben? In mijn bericht Positive memories are building blocks of desirable future scenarios, haal ik onderzoek aan dat deze veronderstelling bevestigt.

• Tweet

Eenvoudige operationele beslissingen kunnen groot effect sorteren op prestaties werknemers
Ook bij monotoon werk is werknemer van invloed

Managers kunnen de productiviteit en het welzijn van hun medewerkers beïnvloeden met eenvoudige beslissingen, bijvoorbeeld over de plaats van producten in een opslagplaats en het inbouwen van strategische pauzes. Dit zijn eenvoudige oplossingen die meetbare resultaten opleveren over de prestaties en het welzijn van de medewerkers. Dat zijn enkele bevindingen van José Antonio Larco Martinelli in zijn proefschrift met de titel Incorporating worker-specific factors in operations management models. Op vrijdag 26 november 2010 promoveert hij aan de Erasmus Universiteit Rotterdam.

• Tweet

Lees meer hierover

• Tweet

Are you happy for me? How sharing positive events with others provides personal and interpersonal benefits.

By Reis, Smith, Carmichael, Caprariello, Tsai, Rodrigues, & Maniaci,. - Journal of Personality and Social Psychology, Vol 99(2), Aug 2010, 311-329.

Samenvatting: Goed nieuws delen met anderen is een manier waarop mensen kunnen genieten van deze ervaringen terwijl ze persoonlijke en interpersoonlijke bronnen bouwen. Hoewel eerdere research de voordelen van dit proces heeft vastgesteld, iets wat kapitalisatie genoemd wordt, is er weinig onderzoek gedaan en geen experimenten om de onderliggende mechanismen in kaart te brengen. In dit artikel rapporteren wij over resultaten van 4 experimenten en 1 dagboekonderzoek uitgevoerd om de 2 mechanismen die relevant zijn voor kapitalisatie te onderzoeken: dat het delen van goed nieuws met anderen de waargenomen waarde van die gebeurtenissen vergroot, vooral wanneer anderen enthousiast reageren, en dat enthousiaste reacties op gedeeld goed nieuws de ontwikkeling van vertrouwen de pro-sociale oriëntatie richting de ander bevorderen. Deze onderzoeken vonden consistente ondersteuning voor deze effecten zowel bij interacties met vreemden als bij hechte relaties. Article (PsycINFO Database Record (c) 2010 APA, all rights reserved).

• Tweet

NOAM Trainingen: vooruit in oplossingsgericht werken

Iemands gevoel van eigenwaarde proberen te vergroten kan onwijs zijn. In een eerder bericht heb ik uitgelegd dat het idee dat we ons eerst goed moeten voelen over onszelf om goed te kunnen functioneren onjuist is. Het functioneren van mensen proberen te verbeteren door hen uitbundig te complimenteren werkt niet. In werkelijkheid kan het stimuleren van iemands gevoel voor eigenwaarde leiden tot een onrealisitisch positief zelfbeeld, een gebrek aan zorg om anderen, een neiging om negatieve feedback van de hand te wijzen, de eigen fouten te trivialiseren, minder verantwoordelijkheid te nemen voor de eigen negatieve gedragingen en agressiviteit.

Proberen om iemands zelfcompassie te vergroten lijkt wijzer. Recent schreef Steve Safigan hierover een interessant artikel. Volgens Kristin Neff (foto) heeft zelfcompassie drie hoofdcomponenten: zelfvriendelijkheid, gemeenschappelijke menselijkheid en mindfulness. Research laat zien dat het vergroten van zelfcompassie samenhangt met positieve effecten zoals tevredenheid over het eigen leven, wijsheid, optimisme, nieuwsgierigheid, leerdoelen, sociale verbondenheid, persoonlijke verantwoordelijkheid en emotionele weerbaarheid maar niet met de bovengenoemde nadelen van het vergroten van eigenwaarde.

In oplossingsgerichte coaching en therapie zijn er verschillende manieren om de zelfcompassie van cliënten te ondersteunen. In het vorige bericht noemde ik al normaliseren. Rodney Daut zei het hierover het volgende: “mensen hebben meer compassie voor zichzelf hebben en minder negatief gevoel over zichzelf wanneer ze zien dat anderen dezelfde problemen hebben als zij. Onderzoekers noemen dit ‘common humanity’. En het lijkt erop dat dat is wat je doet als cliënten helpt in oplossingsgericht werken”. In aanvulling hierop hebben oplossingsgerichte professionals een houding van waardering en erkenning tegenover hun cliënten. Ze tonen begrip, acceptatie en erkenning voor wat cliënten dan ook naar voren brengen, ook voor wat ze zeggen over hun problemen en hoe zij zich voelen over hun problemen. Ze confronteren niet en ze bekritiseren niet maar blijven mild. Dit alles maakt het gemakkelijker voor cliënten om zichzelf ook met compassie te bekijken.

Oplossingsgericht werken biedt niet allen goede manieren om zelfcompassie te bevorderen , mijn subjectieve beleving is tevens dat, over de jaren heen, er in oplossingsgericht werken een geleidelijke verschuiving optreedt van het bevorderen van zelfwaardering naar zelfcompassie. In het verleden neigden oplossingsgerichte professionals ernaar om meer directe persoonsgerichte complimenten te geven (“Jij bent een intelligente persoon!”) terwijl tegenwoorden ze meer geneigd zijn om indirecte procescomplimenten (“hoe heb je het voor elkaar gekregen om deze moeilijk taak te volbrengen?”). In het plaatje hieronder geeft de pijl deze verschuiving weer.

In het licht van de discussie over zelfwaardering versus zelfcompassie lijkt deze verschuiving belangrijk (dus als deze verschuiving niet feitelijk aan het gebeuren is maar slechts een geval van wishful thinking van mij dan betoog ik hierbij graag dat hij zou moeten plaatsvinden).  Directe en persoonsgerichte complimenten creëren een risico van het uitlokken van de negatieve consequenties die een toegenomen zelfwaardering met zich mee kan brengen. Dit bericht toont empirisch bewijs voor deze bewering. Indirecte procescomplimenten lijken wat dit betreft veel veiliger. Bovendien lijken ze bruikbaarder omdat ze een beschrijving opleveren van wat goed heeft gewerkt wat mogelijk goede ideeën oplevert voor toekomstig gedrag.

• Tweet

When in Doubt, Shout! Paradoxical Influences of Doubt on Proselytizing
by David Gal and Derek D. Rucker

A seminal case study by Festinger found, paradoxically, that evidence that disconfirmed religious beliefs increased individuals’ tendency to proselytize to others. Although this finding is renowned, surprisingly, it has never been subjected to experimental scrutiny and is open to multiple interpretations. We examined a general form of the question first posed by Festinger, namely, how does shaken confidence influence advocacy? Across three experiments, people whose confidence in closely held beliefs was undermined engaged in more advocacy of their beliefs (as measured by both advocacy effort and intention to advocate) than did people whose confidence was not undermined. The effect was attenuated when individuals affirmed their beliefs, and was moderated by both importance of the belief and open-mindedness of a message recipient. These findings not only have implications for the results of Festinger’s seminal study, but also offer new insights into people’s motives for advocating their beliefs.

Read more >>

• Tweet