Er is een groeiende belangstelling voor de vraag hoe individueel topfunctioneren tot stand komt. Onderzoek laat zien dat de manier waarop en de mate waarin individuen vaardigheden oefenen in grote mate de verschillen verklaren tussen toppers en anderen. Hieronder worden twee concepten van effectief oefenen besproken: deliberate practice and deep practice.
Deliberate practice: Anders Ericssons werk heeft laten zien dat het ontwikkelen van top expertise in mindere mate een kwestie is van ruw talent en meer een kwestie is van lang en bewust oefenen. Deliberate practice is een inspannende activiteit ontworpen om individuele target performance te ontwikkelen en bestaat uit vier elementen: 1) het is specifiek ontworpen om presteren te verbeteren, 2) het wordt vaak herhaald, 3) feedback op resultaten is steeds beschikbaar, 4) het is mentaal belastend en niet noodzakelijkerwijs plezierig omdat het betekent dat je je concentreert op onderdelen van je presteren die nog niet bevredigend zijn. Op deze manier rekt het je vaardigheden op. Indien je in staat bent op deliberate practice toe te passen dan profiteer je daarvan door beter te worden, vooral als je het extreem lang kunt volhouden. Toppresteren in een brede range van velden is altijd gebaseerd op een enorme hoeveelheid deliberate practice. Onderzoekers schatten dat een minimum van 10000 uren een vereiste is. Ook is het zo dat, om aan de top te blijven, voortgezette deliberate practice nodig is. Een interessant punt met betrekking tot deliberate practice is dat het effect cumulatief is. Je kunt het vergelijken met een weg waarop je reist. Elke afstand die je al hebt afgelegd telt. Dus als je op een vroegeren leeftijd begonnen bent zal dat een voordeel opleveren ten opzichte van een ander die later is begonnen.
Deep practice: In zijn boek The Talent Code: Greatness Isn’t Born. It’s Grown. Here’s How., beschrijft Daniel Coyle een manier van effectief oefenen die hij ‘deep practice’ noemt. Deep practice is een manier van aandachtig oefenen die veel op deliberate practice lijkt (wat Coyle erkent). Wat er plaatsvindt in de hersen terwijl deep practice wordt beoefend wordt beschreven in dit artikel: Mastery through Myelin. Een eerste stap in deep practice is om te kijken naar de taak als een geheel. Een manier om dat te doen is om een ervaren en bekwame persoon te observeren. Een tweede stap is om de taak op te splitsen in zo klein mogelijke componenten (chunks) en deze apart te oefenen. Vervolgens worden deze cunks in toenemende mate in grotere brokken samengevoegd en geoefend. Een derde stap is om te spelen met tempo. Eerst wordt de taak langzamer uitgevoerd en dan weer sneller. Vertragen van de taakuitvoering helpt je om fouten beter op te merken wat een grotere mate van precisie mogelijk maakt. Om vaardigheden op te bouwen en in stand te houden is het nodig dat deep practice wordt volgehouden waarbij een tijdsinvestering van tussen de 3 en de 5 uur per dag een optimaal effect geeft. Bij deep practice kies je een specifiek doel (een deel van de taak dat je wilt beheersen), dan doe je poging om het doel te halen, dan evalueer je de kloof tussen het doel en de kwaliteit van je poging en je begint opnieuw. Het detecteren van fouten is essentieel voor het boeken van vooruitgang. Dit fouten-gerichte element van deep practice maakt dat het een worsteling is, een proces van je ‘uitrekken’ dat vaak frusterend en onbevredigend voelt maar dat leidt tot groei.
Hoewel ik er niet helemaal van overtuigd ben dat Coyles beschrijving van effectief oefenen een eigen naam verdient (‘deliberate practice’ volstaat volgens mij) is zijn uitleg interessant en nuttig. Zijn aandacht voor chunking, fouten-focus, vertragen en herhalen zetten aan tot denken.
I intended to write a review of Malcolm Galdwell’s book Outliers: The Story of Success but I came across this book and I was surprised to find I like this book more. The book not only debugs the talent myth, the believe that talent is a dominant factor in high achievement (which Gladwell has done too in several publications). It also operationalizes the concept of deliberate practice. This concept was introduced by Anders Ericsson, a leading researcher in the field of expertise development. Colvin explains that deliberate practice can be described by these five characteristics: lees verder.
Het boek Talent Is Overrated: What Really Separates World-Class Performers from Everybody Else van Geoff Colvin, wat ik nu aan het lezen ben, is nog interessanter dan ik verwachtte. Iedereen die geinteresseerd is in Malcolm Gladwell’s nieuwe boek Outliers: The Story of Success zou dit boek ook eens moeten bekijken. Dit boek gaat grofweg over hetzelfde onderwerp en behandelt dit op een manier die zeker zo interessant is. Het boek haalt niet alleen de talent mythe onderuit, het geloof dat talent een dominante factor is in presteren op topniveau (wat Gladwell ook heeft gedaan in verschillende publicaties). Het operationaliseert ook het concept van deliberate practice. Dit concept werd ooit geintroduceerd door Anders Ericsson, een leidende onderzoeker in het veld van expertise ontwikkeling. Colvin legt uit dat deliberate practice kan worden omschreven aan de hand van deze vijf kenmerken:
Het is specifiek ontworpen om preseteren te verbeteren
Het kan vaak herhaald worden
Feedback op resultaten is constant beschikbaar
Het is mentaal belastend
Het is niet erg leuk
Deliberate practice is moeilijk en niet zo plezierig om te doen omdat het neerkomt op het verbeteren van punten in je preseteren die niet bevredigend zijn. Het daagt je dus uit en rekt je op. Als je deliberate practice beoefent dan profiteer je door te verbeteren. Vooral als je in staat bent om het extreem lang vol te houden. Veel onderzoek heeft aangetoond dat top-presteren in een grote range van gebieden altijd gebaseerd is op een extreme hoeveelheid van deliberate practice. Het is moeilijk om een top presteerder te vinden in welk veld dan ook die niet extreem hard heeft gewerkt om daar te komen. Wat betekent ‘extreem hard’? Wel, onderzoekers Herbert Simon en Allen Newel stelden ooit dat je tenminsten 10 jaar de tijd nodig hebt om top presteren te bereiken. Nu hebben researchers hun schatting verfijnd en komen zij met een getal van 10000 uren. Een interessant punt over deliberate practice is dat het effect cumulatief is. Je kunt het vergelijken met een weg waar je op rijdt. Elke afstand die je al hebt afgelegd blijft voorgoed meetellen. Dus als je bent begonnen op een jong leeftijd geeft je dit een vooral boven iemand die later is begonnen.
Ongeveer een half jaar geleden, citeerde ik Geoffrey Colvin, die een artikel in Fortune schreef met als titel What it takes to be great. In dat artikel stelde hij: ”Alles wat wie dan ook doet op zijn of haar werk, van de meest basale taak tot de meest verheven, is een verbeterbare vaardigheid.” In het artikel vertaalt Colvin het concept deliberate practice naar de wereld van werk. Kort gezegd verwijst het begrip ‘deliberate practice’ naar het werk van Anders Ericsson en zijn collega’s over hoe toppresteren kan worden bereikt in een bepaald veld. Deze onderzoekers hebben ontdekt dat de beste presteerders in welk veld dan ook degenen zijn die de meeste uren besteden aan doelbewust oefenen.
Kort geleden schreef ik over hoe het soms moeilijk is om snel te bepalen of iets werkt of niet (hier). Dat is vaak ook het geval bij hoe organisaties en individuen succes bereiken. Jim Collins bestudeerde met zijn team in Good to Great een aantal extreem succesvolle bedrijven en concludeerde dat zij hun spectaculaire succes niet dankten aan speciale veranderprogramma’s en ook niet aan doorbaakbeslissingen of -producten. In tegendeel, hij kwam erachter dat het proces van succesvol worden heel geleidelijk aan verliep. Om dit proces te beschrijven gebruikte Collins de metafoor van het vliegwiel. Als je start met draaien aan het vliegwiel gaat het langzaam en zwaar. Maar door steeds door te blijven draaien krijgt het vliegwiel momentum en dan, heel plotseling wordt een punt bereikt waarop het wiel met grote vaart draait zonder dat je nog zo hard hoeft te draaien. Ik vind dit een inspirerende kijk op hoe succes kan worden bereikt, zowel voor organisaties als voor individuen. Vorige week kwam ik een andere vruchtbare metafoor tegen voor het laten groeien van succes.
Een tien jaar oude jongen bezocht een vioolleraar voor een eerste les. De leraar vroeg: ”Heb jij wel eens een appel zien groeien?” De jongen glimlachte en zie aarzelen: “…. Eh… ja?” De leraar vroeg: ”Echt waar? Zag je hem echt groeien?” “Niet echt”, antwoordde de jongen. “Aha”, zie de leraar, “dat is het punt met appels; ze groeien zo langzaam dat je ze nooit ziet groeien. Maar toch doen ze dat. Het is net als met vioolspelen. Als je dagelijks oefent, zie je groei misschien nooit van dag tot dag maar toch groei je. Je groeit langzaam.”
, beschrijft Daniel Coyle een manier van effectief oefenen die hij ‘deep practice’ noemt. Deep practice is een manier van aandachtig oefenen die veel op deliberate practice lijkt (wat Coyle erkent). Wat er plaatsvindt in de hersen terwijl deep practice wordt beoefend wordt beschreven in dit artikel: Mastery through Myelin. Een eerste stap in deep practice is om te kijken naar de taak als een geheel. Een manier om dat te doen is om een ervaren en bekwame persoon te observeren. Een tweede stap is om de taak op te splitsen in zo klein mogelijke componenten (chunks) en deze apart te oefenen. Vervolgens worden deze cunks in toenemende mate in grotere brokken samengevoegd en geoefend. Een derde stap is om te spelen met tempo. Eerst wordt de taak langzamer uitgevoerd en dan weer sneller. Vertragen van de taakuitvoering helpt je om fouten beter op te merken wat een grotere mate van precisie mogelijk maakt. Om vaardigheden op te bouwen en in stand te houden is het nodig dat deep practice wordt volgehouden waarbij een tijdsinvestering van tussen de 3 en de 5 uur per dag een optimaal effect geeft. Bij deep practice kies je een specifiek doel (een deel van de taak dat je wilt beheersen), dan doe je poging om het doel te halen, dan evalueer je de kloof tussen het doel en de kwaliteit van je poging en je begint opnieuw. Het detecteren van fouten is essentieel voor het boeken van vooruitgang. Dit fouten-gerichte element van deep practice maakt dat het een worsteling is, een proces van je ‘uitrekken’ dat vaak frusterend en onbevredigend voelt maar dat leidt tot groei. 
Plaats/Stem op NUjij.nl
.
but I came across this book and I was surprised to find I like this book more. The book not only debugs the talent myth, the believe that talent is a dominant factor in high achievement (which Gladwell has done too in several publications). It also operationalizes the concept of deliberate practice. This concept was introduced by Anders Ericsson, a leading researcher in the field of expertise development. Colvin explains that deliberate practice can be described by these five characteristics: 
Laatste reacties