Lange tijd hebben coaches, therapeuten, counselors en adviseurs hun rol gezien als experts op wier advies hun cliënten zouden kunnen en moeten leunen. Gedurende de tweede helft van de 20e eeuw begon dit heel langzaam een beetje te veranderen. In 1958 schreef Ludwig Wittgenstein in zijn boek Philosophical Investigations:

“Een … probleem heeft de vorm: “Ik weet mijn weg niet.”

In de oplossingsgerichte benadering helpen professionals hun clienten om zich een duidelijk beeld te vormen van wat ze willen bereiken en ze helpen hen om dingen te vinden die ze kunnen doen om stappen in de gewenste richting te zetten. Hierdoor worden clienten als het ware de helden van het oplossingsgerichte proces. In 1994 schreef Steve de Shazer, medebedenker van de oplossingsgerichte aanpak, in zijn boek Words were originally magic, het volgende hierover:

“Vaak beginnen clienten aan het eind van een sessie hun weg te weten of ten minste het vertrouwen te krijgen dat ze hun weg zullen vinden.”

“Het gebeurt vaak dat we ons pas bewust worden van de belangrijke feiten als we de ‘waarom’ vraag onderdrukken en dan leiden deze feiten ons in de loop van onze onderzoekingen naar het antwoord.”

~ Ludwig Wittgenstein

Ik vond dit citaat op Tapio Malinen’s website (in dit artikel). Wittgenstein wordt vaak opgevoerd als een belangrijke voorloper van het oplossingsgerichte gedachtengoed. In dit citaat verwijst hij naar hoe de waarom-vraag ons soms eerder kan belemmeren dan helpen. In oplossingsgerichte coaching zul je zelden de waarom-vraag gesteld horen worden.