Hier is mijn antwoord:
Volgens Barbara Strauchs boekÂ
The Secret Life of The Grown-up Brain zijn oudere mensen net zo goed in staat om negatieve informatie waar te nemen als jongere mensen maar leggen zij meer de nadruk op positieve informatie. Deze focus komt deels bewust, deels onbewust tot stand. OnderzoeksterÂ
Mara Mather kwam kwam er achter dat de scherpste breinen inderdaad in de sterkste mate de nadruk op het positieve legt.
Twee verklaringen voor waarom dit zo is worden gegeven door onderzoekster Laura Carstensen: 1) als we ouder worden beschikken we al over een grote hoeveelheid waarschuwende kennis over het leven dus er is minder noodzaak om erg gespitst te zijn op negatieve informatie, 2) we hebben een bewust en onbewust besef van de hoeveelheid tijd die ons nog resteert in het leven. “Als tijd waargenomen wordt als expansief, zoals bij gezonde jongeren het geval is, dan draaien doelgerichtheid en moticatie om het verzamelen van informatie. Nieuwheid wordt gewaardeerd en er worden investeringen gedaan in het uitbreiden van je horizon. Maar als tijd wordt waargenomen als beperkt krijgt emotionele ervaring het grootste belang.”
Bij deze verschuiving van het negatieve naar het positieve lijkt het zo dat de frontale cortex een belangrijke regulerende rol speelt. Onderzoeker Joseph Mikels kwam erachter dat mensen die de nadruk op het positieve leggen hun frontale cortex het meest gebruiken. Mara Mather deed een experiment waarin ze oude mensen afleidde (waardoor ze de frontale cortex extra belastte wat het deel van het brein is dat gebruikt wordt om om te gaan met afleidingen) en kwam erachter dat het positiviteits effect verdween: de ouderen waren niet langer beter in staat om zich te concentreren op het positieve.
Verschillende auteurs hebben het belang van goed geformuleerde doelen benadrukt voor oplossingsgericht werken (buijvoorbeeld De Shazer, 1991; DeJong & Berg, 2008). Dus, gegeven mijn speciale belangstelling voor doelen (en mijn overtuiging dat het vaak wijs is om uit te dagen wat ik denk te weten) was geinteresseerd in een blog post op
The situationist:
The downside of goal setting. Een artikel dat in dit bericht vermeld werd trok in het bijzonder mijn aandacht:
Goals Gone Wild. De auteurs van dit artikel erkennen dat doelen positieve resultaten kunnen produceren maar zij zeggen het uitdagende karakter van doelen op hol kan slaan: 1) wanneer doelen te specifiek zijn, 2) wanneer doelen te smal zijn, 3) wanneer er teveel doelen zijn, 4) wanneer een ongeschikte tijdshorizon wordt gebruikt en 5) wanneer doelen te uitdagend zijn. Op hol geslagen doelen kunnen leiden tot: 1) het nemen van buitensporige risico’s, 2) onethisch gedrag, 3) negatieve psychologische consequenties wanneer doelen niet gehaald worden, 4) verminderde leren en samenwerking, 5) een cultuur van concurrentie en 6) beschadigde motivatie. De auteurs roepen op om bij het gebruik van doelen zorgvuldig te doseren, schadelijke bij-effecten in het oog te houden en goed te superviseren.
Zoals altijd zijn reacties op hoe dit nuttig zou kunnen zijn (en andere reacties) welkom.
Een interessant nieuw artikel van Carol Dweck over de veranderbaarheid van persoonlijkheid door te focussen op overtuigingen.
“
Focusing on people’s beliefs… helps us answer in more precise ways questions like: What personality factors allow people to function well in their lives – that is, to grow and learn, sustain satisfying relationship, achieve well in school and careers, be caring toward others, or recover from setbacks? This is because beliefs can typically be defined very precisely, measured very simply, and altered through interventions to reveal their direct impact.”
Een interessant bericht op BPS research digest over nieuw onderzoek van Kees Keizer en collega’s dat een bevestiging levert voor de zogenaamde Broken Window theory of crime reduction, die beschreven werd in Malcolm Gladwells boek The Tipping Point (Het omslagpunt). Kortgezegd zegt die therorie het volgende: Tekenen van klein asociaal gedrag hebben een sterk effect op de neiging van mensen om basale regels te overtreden en zelfs om te stelen. Ernstige misdaad kan worden beperkt door het terugbrengen van kleine overtredingen zoals rommel op straat gooien en graffiti. Lees het artikel hier.
Lees ook: Een eenvoudigere weg naar veiligheid (1) en Een eenvoudigere weg naar veiligheid (2)
René Butter (foto) en ik publiceerden enige tijd geleden een onderzoek over de effectiviteit van coaching en advisering (lees dat artikel hier). René heeft nu een artikel geschreven over het doen van onderzoek. Het artikel is gepubliceerd in het laatste nummer van het Tijdschrift voor Orthopedagogiek. In dit artikel legt hij onder andere uit wat kwantitatief onderzoek is en wat kwalitatief onderzoek is. Een interessante passage in het artikel is deze:
“Tegelijkertijd moet je als onderzoeker altijd alert zijn op de gevaren van verstarring die elke vorm van structurering en rubricering met zich mee brengt. Een onderzoekende houding betekent immers het zelf aanbrengen en vervolgens zelf weer loslaten van denkstructuren. Deze eindeloze “dans met de structuur” is wellicht wat onderzoek betekenisvol maakt.”
Het hele artikel kun je hier lezen: dansenmetstructuur.pdf
Website René Butter.
Hier is een artikel dat een network science perspectief op geluk biedt: Happiness is a collective – not just individual – phenomenon. Hier zijn enkele van de bevindingen uit dat artikel:
The researchers found that happiness spreads through social networks. One person’s happiness triggers a chain reaction that benefits not only their friends, but their friends’ friends, and their friends’ friends’ friends. The effect lasts for up to one year. The opposite is not the case: sadness does not spread through social networks as robustly as happiness. Happiness appears to love company more so than misery. They also found that popularity leads to happiness. People in the center of their network clusters are the most likely people to become happy. However, becoming happy does not help migrate a person from the network fringe to the center. Happiness spreads through the network without altering its structure.
“Vaak, als we toppresteerders zien terwijl ze doen wat ze doen, lijkt het alsof ze zo lang en hard hebben geoefend, en het al zo vaak hebben gedaan, dat ze het gewoon automatisch kunnen doen. Maar in feite is wat zij hebben geleerd het vermogen om te vermijden om het automatisch te doen.”
- Geoff Colvin, source
Ik geloof dat hetzelfde geldt voor topcoaches. Het is niet dat ze, als het ware, werken op de automatische piloot terwijl ze coachen. In plaats daarvan zijn ze zich vaak bijzonder bewust van alle wat ze doen. Ze kiezen interventies bewust, ze corrigeren zichzelf bewust en ze zijn zich uitermate bewust van alles dat hun cliënt zegt.
Paden naar oplossingen. De kracht van oplossingsgericht werken.
Coert Visser en Gwenda Schlundt Bodien (2008).
Hier is een recensie die ik schreef van het boek Talent Is Overrated: What Really Separates World-Class Performers from Everybody Else
.
I intended to write a review of Malcolm Galdwell’s book Outliers: The Story of Success
but I came across this book and I was surprised to find I like this book more. The book not only debugs the talent myth, the believe that talent is a dominant factor in high achievement (which Gladwell has done too in several publications). It also operationalizes the concept of deliberate practice. This concept was introduced by Anders Ericsson, a leading researcher in the field of expertise development. Colvin explains that deliberate practice can be described by these five characteristics: lees verder.
Het boek Talent Is Overrated: What Really Separates World-Class Performers from Everybody Else van Geoff Colvin, wat ik nu aan het lezen ben, is nog interessanter dan ik verwachtte. Iedereen die geinteresseerd is in Malcolm Gladwell’s nieuwe boek Outliers: The Story of Success zou dit boek ook eens moeten bekijken. Dit boek gaat grofweg over hetzelfde onderwerp en behandelt dit op een manier die zeker zo interessant is. Het boek haalt niet alleen de talent mythe onderuit, het geloof dat talent een dominante factor is in presteren op topniveau (wat Gladwell ook heeft gedaan in verschillende publicaties). Het operationaliseert ook het concept van deliberate practice. Dit concept werd ooit geintroduceerd door Anders Ericsson, een leidende onderzoeker in het veld van expertise ontwikkeling. Colvin legt uit dat deliberate practice kan worden omschreven aan de hand van deze vijf kenmerken:
-
Het is specifiek ontworpen om preseteren te verbeteren
-
Het kan vaak herhaald worden
-
Feedback op resultaten is constant beschikbaar
-
Het is mentaal belastend
-
Het is niet erg leuk
Deliberate practice is moeilijk en niet zo plezierig om te doen omdat het neerkomt op het verbeteren van punten in je preseteren die niet bevredigend zijn. Het daagt je dus uit en rekt je op. Als je deliberate practice beoefent dan profiteer je door te verbeteren. Vooral als je in staat bent om het extreem lang vol te houden. Veel onderzoek heeft aangetoond dat top-presteren in een grote range van gebieden altijd gebaseerd is op een extreme hoeveelheid van deliberate practice. Het is moeilijk om een top presteerder te vinden in welk veld dan ook die niet extreem hard heeft gewerkt om daar te komen. Wat betekent ‘extreem hard’? Wel, onderzoekers Herbert Simon en Allen Newel stelden ooit dat je tenminsten 10 jaar de tijd nodig hebt om top presteren te bereiken. Nu hebben researchers hun schatting verfijnd en komen zij met een getal van 10000 uren. Een interessant punt over deliberate practice is dat het effect cumulatief is. Je kunt het vergelijken met een weg waar je op rijdt. Elke afstand die je al hebt afgelegd blijft voorgoed meetellen. Dus als je bent begonnen op een jong leeftijd geeft je dit een vooral boven iemand die later is begonnen.
Meer hierover:
The Making of an Expert
The Role of Deliberate Practice in the Acquisition of Expert Performance
Plaats/Stem op NUjij.nl
Laatste reacties