“De grootste eik in het bos is niet alleen de grootste omdat hij gegroeid is uit de hardste eikel; het is ook de grootste omdat er geen andere bomen waren die zijn zonlicht blokkeerden, de grond eromheen was diep en rijk, er was geen konijn dat door zijn bast kouwde toen het nog een jonge boom was en er was geen houthakker die hem omhakte voor hij volgroeid was.”

~Malcolm Gladwell, Outliers: The Story of Success, p. 19

Gladwell’s nieuwste boek Outliers betoogt dat succes niet alleen voortkomt uit talent maar dat er vele andere factoren een wezenlijke rol spelen. Voorbeelden hiervan zijn: op het goede moment geboren worden, in een gunstig milieu terecht komen, goede kansen geboden krijgen, enorm hard en toegewijd werken, en geluk hebben. Het bovenstaande citaat is een mooie metafoor van deze boodschap. Zoals eerder op deze site vermeld, is er recent nog een ander boek verschenen dat ook de rol van talent relativeert. Dat is het boek Talent is overrated (zie hier voor een recensie van dat boek).

Hier is een recensie die ik schreef van het boek Talent Is Overrated: What Really Separates World-Class Performers from Everybody Else.

I intended to write a review of Malcolm Galdwell’s book Outliers: The Story of Success but I came across this book and I was surprised to find I like this book more. The book not only debugs the talent myth, the believe that talent is a dominant factor in high achievement (which Gladwell has done too in several publications). It also operationalizes the concept of deliberate practice. This concept was introduced by Anders Ericsson, a leading researcher in the field of expertise development. Colvin explains that deliberate practice can be described by these five characteristics: lees verder.

Het boek Talent Is Overrated: What Really Separates World-Class Performers from Everybody Else van Geoff Colvin, wat ik nu aan het lezen ben, is nog interessanter dan ik verwachtte. Iedereen die geinteresseerd is in Malcolm Gladwell’s nieuwe boek Outliers: The Story of Success zou dit boek ook eens moeten bekijken. Dit boek gaat grofweg over hetzelfde onderwerp en behandelt dit op een manier die zeker zo interessant is. Het boek haalt niet alleen de talent mythe onderuit, het geloof dat talent een dominante factor is in presteren op topniveau (wat Gladwell ook heeft gedaan in verschillende publicaties). Het operationaliseert ook het concept van deliberate practice. Dit concept werd ooit geintroduceerd door Anders Ericsson, een leidende onderzoeker in het veld van expertise ontwikkeling. Colvin legt uit dat deliberate practice kan worden omschreven aan de hand van deze vijf kenmerken:

1. Het is specifiek ontworpen om preseteren te verbeteren

2. Het kan vaak herhaald worden

3. Feedback op resultaten is constant beschikbaar

4. Het is mentaal belastend

5. Het is niet erg leuk

Deliberate practice is moeilijk en niet zo plezierig om te doen omdat het neerkomt op het verbeteren van punten in je preseteren die niet bevredigend zijn. Het daagt je dus uit en rekt je op. Als je deliberate practice beoefent dan profiteer je door te verbeteren. Vooral als je in staat bent om het extreem lang vol te houden. Veel onderzoek heeft aangetoond dat top-presteren in een grote range van gebieden altijd gebaseerd is op een extreme hoeveelheid van deliberate practice. Het is moeilijk om een top presteerder te vinden in welk veld dan ook die niet extreem hard heeft gewerkt om daar te komen. Wat betekent ‘extreem hard’? Wel, onderzoekers Herbert Simon en Allen Newel stelden ooit dat je tenminsten 10 jaar de tijd nodig hebt om top presteren te bereiken. Nu hebben researchers hun schatting verfijnd en komen zij met een getal van 10000 uren. Een interessant punt over deliberate practice is dat het effect cumulatief is. Je kunt het vergelijken met een weg waar je op rijdt. Elke afstand die je al hebt afgelegd blijft voorgoed meetellen. Dus als je bent begonnen op een jong leeftijd geeft je dit een vooral boven iemand die later is begonnen.

Meer hierover:

The Making of an Expert

The Role of Deliberate Practice in the Acquisition of Expert Performance

Ongeveer een half jaar geleden, citeerde ik Geoffrey Colvin, die een artikel in Fortune schreef met als titel What it takes to be great. In dat artikel stelde hij: ”Alles wat wie dan ook doet op zijn of haar werk, van de meest basale taak tot de meest verheven, is een verbeterbare vaardigheid.” In het artikel vertaalt Colvin het concept deliberate practice naar de wereld van werk. Kort gezegd verwijst het begrip ‘deliberate practice’ naar het werk van Anders Ericsson en zijn collega’s over hoe toppresteren kan worden bereikt in een bepaald veld. Deze onderzoekers hebben ontdekt dat de beste presteerders in welk veld dan ook degenen zijn die de meeste uren besteden aan doelbewust oefenen.

Colvin heeft nu ene boek geschreven met de titel Talent Is Overrated: What Really Separates World-Class Performers from Everybody Else. Hierin werkt hij de inhoud van het artikel uit. Aangezien ik een fan ben van het werk van Carol Dweck over de groei mindset (waar dit boek heel duidelijk aan gekoppeld is) ben ik natuurlijk heel nieuwsgierig naar dit boek. Misschien schrijf ik er later meer over.