Op de website Mindhacks staat een interessant artikel over DSM-V, het diagnostische handboek van de American Psychiatric Association dat mentale stoornissen definieert: More on secrecy behind the new book of human troubles. Hier is hoe Mindhacks het cynisch omschrijft:

“Diagnoses decided by an unelected committee in secret sessions that are legally prevented from discussing their work. Science marches on.” Read more. Also read: New psychiatric diagnoses developed in secret, and Soft money in psychiatry muddies manuals, airwaves, and Against diagnostic checklists.

Er is een goede reden om skeptisch te zijn over diagnose. Barry Duncan en Scott Miller hebben in hun The Heroic Client kritiek geleverd op de psychiatrische diagnostiek door te zeggen dat het 1) tekortschiet wat betreft betrouwbaarheid, b) tekortschiet wat betreft validiteit, c) de schuld bij de cliënt legt, en d) vaak gemotiveerd is door eigenbelang, gevoed door hebzucht en met alle modewinden meewaait.

Hier is enige achtergrond over diagnose vanuit een oplossingsgericht perspectief. Bij oplossingsgericht werken wordt geen gebruik gemaakt van diagnostiek. Milton Erickson, die een belangrijke voorloper van het oplossingsgerichte model was, geloofde niet in diagnostische labels. Hij inspireerde veel therapeuten om diagnostiek achterwege te laten en om in plaats daarvan te focusen op doelen en dingen die werken. In de jaren 70 en 80 hebben Steve de Shazer, Insoo Kim Berg en hun collega’s van het Brief Family Therapy Center als missie om uit te vinden wat werkt in psychotherapy. Om dit te doen begonnen zij met het identificeren van traditionele elementen van therapie en die een voor een weg te laten uit hun sessies. Ze keken dat in hoeverre het resultaat van de therapie hier door werd beinvloed. Ze ontdekten dat het analyseren en diagnostiseren van problemen verwijderd kon worden van het therapeutische gesprek zonder negatieve consequenties voor de cliënt.

Lees ook: The Problem with Problem Analysis

en: Diagnosis: not always needed, not always harmless

Dit boek kwam ik tegen: Overtreated. Why Too Much Medicine Is Making us Sicker and Poorer. Het ziet er intrigerend uit. Als ik een kans krijg om het te lezen schrijf ik er later iets over.

Intussen doet het mij denken aan het onderzoek van Natalie Wiendels over de effecten van overmatig gebruik van pijnstillers.  

Hmmm…. Zou het principe van ‘overbehandeldheid‘ ook van toepassing kunnen zijn op therapie, coaching,  advisering en organisatieverandering?

Maakt veranderen zonder overmatig gebruik van externe hulpmiddelen en externe helpers de kans groter op veranderen zonder ‘chronische pijn‘?

Lees ook: Managen met wat er is