Onderzoek

We zijn geneigd om gladde praters te zien als invloedrijk. En hoewel een vlotte babbel inderdaad belangrijk is, is het zijn van een goede luisteren, volgens recent onderzoek, nog een groter voordeel.

In een onderzoek dat gepubliceerd werd in de Journal of Research in Personality beoordeelden ex-collega’s deelnemers op invloed, verbale expressie en luistergedrag. De resultaten geven aan dat goede luistervaardigheden een sterker effect hadden op de beoordeling van invloed dat praten. De auteurs suggereren dat luisteren mensen helpt om informatie te verkrijgen en om vertrouwen te bouwen, zaken die beide invloed kunnen vergroten. “Expressieve communicatie heeft het leeuwendeel van de aandacht in de leiderschapsliteratuur maar receptief gedrag doet er ook toe”, zegt de auteur van het onderzoek, Daniel Ames van Columbia University. Het onderzoek liet ook zien dat goed zijn in beide beter is dan beter zijn in de ene of de andere.

Voor mensen die beter willen worden in luistervaardigheden, zijn hier enkele manieren om het goed te doen: Haak niet af, onderbreek niet, sta open voor alternatieve gezichtspunten, bouw details die iemand eerder heeft gezegd in in een huidig gesprek. Kortom: heb aandacht.

Bron

• Tweet

Norihiro Sadato en zijn collega’s hebben een experiment gedaan dat laat zien dat mensen die oefeningen doen beter blijken te gaan presteren nadat een andere persoon hen gecomplimenteerd heeft. Hier is een beschrijving van dat experiment:  

Aan vierentachtig volwassenen die voor de studie geworven waren werd gevraagd om een specifiek vinger patroon (in 30 seconden toetsen zo snel mogelijk in een bepaalde volgorde indrukken op een toetsenbord) te leren en uit te voeren. Toen de deelnemers hun oefening geleerd hadden werden ze in drie groepen verdeeld. Een groep bevatte een beoordelaar die deelnemers individueel complimenteerde  een andere groep had individuen die keken naar een andere deelnemer die een compliment kreeg en de derde groep bestond uit individuen die hun eigen prestatie beoordelen op een grafiek. Toen de deelnemers de volgende dag gevraagd werden om de oefening te herhalen presteerden de deelnemers uit de groep die directe complimenten hadden ontvangen beter dan deelnemers uit de andere groepen. Dit is een aanwijzing dat het ontvangen van een compliment na te hebben geoefend individuen stimuleert om naderhand beter te presteren.

Lees hier meer.

• Tweet

Enige tijd geleden nam ik een kleine enquête af om de relaties tussen de mindset van mensen en enkele andere variabelen te verkennen. 70 Mensen vulden de enquête in. Vandaag voerde ik enkele analyses op de data uit.

Structuur van de enquête

Onafhankelijke variabelen
De enquête bevatte twee sets van onafhankelijke variabelen. De eerste set bestond uit variabelen die de mindset van de respondenten maten. Respondenten werd gevraagd om aan te geven, op een vijfpuntsschaal, in hoeverre zij het eens waren met 16 stellingen over hoe mensen succesvol worden in werk. De helft van deze stellingen vertegenwoordigden typisch groeimindset overtuigingen; de andere helft vertegenwoordigde typische fixed mindset overtuigingen (zie de figuur hieronder). Gebaseerd op deze variabelen berekende ik een groeimindsetscore voor elke respondent. 

• Tweet

In de post Overdiagnosed: too much diagnosis is turning more and more of us into patients schreef ik over een boek van H. Gilbert Welch dat ingaat op een groot probleem in de gezondheidszorg. Dat probleem is dat het steeds vaker voorkomt dat artsen patiënten diagnostiseren en behandelen terwijl er geen sprake is van symptomen. De perverse situatie is dat ons gezondheidszorgsysteem vaak gezonde mensen tot patiënten maakt. Als één van de drijvende krachten achter deze praktijken wijst Welch op de commercialisering van de geneeskunde die hij een corrumperende kracht noemt. Hier is een citaat uit dat bericht:

• Tweet

Bob Sutton noemt op zijn site een interessant interview met Mark Templeton (foto) waarin deze enkele wijze opmerkingen maakt over leiderschap (zie bijvoorbeeld deze en deze). Sutton noemt ook een onderzoek naar leiderschap dat laat zien -in de woorden van Sutton – dat hoewel groepen de neiging hebben om mensen met grote monden te kiezen om te leiden de minder opdringerige en extraverte leiders over het algemeen de meer effectieve teams leiden – ten minste wanneer de teams bestaan uit proactieve leden. Hier is meer informatie over dat onderzoek:

• Tweet

 Meer informatie hier: Solution-Focused vs. Problem-Focused Questions

• Tweet

Op deze site hoop ik om inzichten te delen en ontwikkelen over wat progressie is, hoe het bereikt kan worden en wat haar effecten zijn. Hoewel het onderwerp progressie mogelijk even complex is al ieder onderwerp in de psychologie is het denk ik wel mogelijk om enkele algemene bevindingen over de positieve effecten van een focus op progressie op een rijtje te zetten.

Beleefde progressie, het gevoel dat je onbelemmerd vooruit kunt of obstakels overwint, lijkt iets krachtigs te zijn. Hier zijn enkele bewezen voordelen die samenhangen met het monitoren van progressie en met de beleving van progressie:

1. Zelf-evaluatie van progressie is een sleutel tot motivatie. De perceptie van progressie verhoogt in het algemeen het gevoel dat je tegen een taak opgewassen bent en de motivatie om verder te gaan (Schunk & Usher, 2012).
2. Zowel het geloof in de mogelijkheid van progressie als daadwerkelijke progressie in de richting van doelen vergroot het welbevinden van mensen (MacLeod, Coates & Hetherton, 2008).
3. Het gevoel van vooruitgang in de richting van levensdoelen hangt samen met het fysieke en mentale welbevinden van mensen (Street, O’Connor & Robinson, 2007).
4. Reflecteren op progressie helpt om te leren of wat je hebt geprobeerd effectief is en, zo niet, maakt het mogelijk om aanpassingen in je aanpak aan te brengen (Cleary, 2011).
5. Focussen op progressie is heel motiverend, zowel in werksettings (Amabile & Kramer, 2011) als in je persoonlijke leven (Elliot, Sheldon & Church, 1997). Progressie lijkt cruciaal te zijn voor het vinden van betekenis en voldoening in werk en in het leven in het algemeen. Dit is in het bijzonder het geval wanneer de progressie heeft op de vervulling van de individuele basisbehoeften aan autonomie, competentie en verbondenheid (Sheldon & Kasser, 1998).

In latere posts zal ik de meer genuanceerde en complexe bevindingen over progressie onder de loep nemen.

• Tweet

Als mensen veel geld krijgen voor een bepaalde taak, kunnen ze zo bang worden om dat geld te verliezen, dat ze minder goed presteren. Dit concluderen onderzoekers van het California Institute of Technology (Caltech) donderdag in het vakblad Neuron. Het lijkt zo logisch: hoe meer mensen betaald krijgen, hoe harder ze werken en hoe beter ze presteren. Maar deze logica blijkt alleen op te gaan wanneer er weinig op het spel staat. Uit eerder onderzoek blijkt dat mensen minder goed presteren als ze te veel betaald krijgen. Lees meer

• Tweet

In oplossingsgerichte gesprekken wordt de aandacht van mensen subtiel gericht op 1) een positieve toekomst (via gewenste situatievragen en toekomstprojectievragen die helpen om een helder beeld te krijgen van hoe ze hopen dat dingen zullen worden), 2) positieve aspecten van het heden (via platformvragen die zicht geven op wat er al goed gaat en bereikt is) en 3) het positieve verleden (via uitzonderingzoekende vragen en eerdere-successenvragen die inzicht geven in wanneer het al beter ging).

Het Oplossingsgerichte Aandachtsvelden Model dat centraal staat in deze video laat zien hoe, tijdens oplossingsgerichte gesprekken, de aandacht vaak geleidelijk en subtiel verschuift van negatief praten naar positief praten over het verleden, heden en toekomst.

Nu is er nieuw onderzoek gedaan dat suggereert dat dit proces van pendelen tussen verleden, heden en toekomst in de oplossingsgerichte aanpak een goed idee is. Ryan Howell en zijn collega’s hebben een studie uitgevoerd die laat zien dat een gebalanceerd tijdsperspectief mensen vitaler, dankbaarder en meer tevreden met hun leven maakt. Hij zegt dat we moeten voorkomen dat we een van deze drie perspectieven overaccentueren ten koste van de andere en dat we in plaats daarvan de cognitieve flexibiliteit nodig hebben om te switchen tussen de drie tijdsperspectieven.

• Tweet