Shakespeare schreef ooit: “There is nothing either good or bad, but thinking makes it so”.
Is dat nou niet wat al te optimistisch gesteld? Hoe zit het dan met figuren die de kantjes er vanaf lopen in het bedrijf? En met die lui die roddelen en continu hun collega’s in een kwaad daglicht lopen te stellen? En die ratten die proberen met alle middelen hun weg omhoog te vinden in de organisatie? Zijn dat niet gewoon rotte appels, parasieten? Zijn zij niet gewoon ronduit slecht voor organisaties?
Hoe kun je daar nog iets goeds en nuttigs in zien? Een voorbeeld uit de natuur geeft een, wellicht bruikbaar, antwoord.
Alex Trisoglio heeft aangetoond dat de aanwezigheid van parasieten in een systeem evolutie drastisch versnellen. Een parasiet vindt een manier om een gastheer te misbruiken; de gastheer zal een manier ontwikkelen om zich hier tegen te beschermen; de parasiet, op zijn beurt, zal een nieuwe aanvalsmethode bedenken. In een dergelijke ´evolutionaire wapenrace´ is het vermogen van het organisme om zich beter aan te passen dan het andere organisme het enige duurzame concurrentievoordeel (Pascale, Millemann & Goia, 2000).
Kortom: hoe irritant en kwaadwillend die organisatieparasieten ook zijn, op organisatieniveau hebben zij toch een nuttige functie. Door hun voortdurende aanvallen versterkt het systeem zich continu.
Natuurlijk, parasieten blijven ergerlijk en moeten bestreden blijven worden maar nut hebben ze wel. Misschien helpt dat om ze toch als iets minder irritant te zien. Ze zijn een noodzakelijk kwaad.
